POSTERS FILM NOIR

Untitled from nikos giannopoulos on Vimeo.

L'Ultimo Pistolero

Dir. Alessandro Dominici / Italy / 2002
A man roves around a vast, deserted industrial plant, ready to grasp his gun. Hat, boots, belt: the last pistolero is going to face the hardest of challenges.
The film: http://www.ultimopistolero.com/
The director: http://www.alessandrodominici.com

M (Greek subs)

M - Eine Stadt sucht einen Moerder (1931)
in High Definition. Click (CC) for English, French, Italian or Greek Subtitles.
When the police in a German city are unable to catch a child-murderer, other criminals join in the manhunt.

This film is nothing less than a masterpiece.
It is a highly structured and stylized film about a serial killer.
It created the serial kill genre, which includes such entries as Psycho and Silence of the Lambs.
Alfred Hitchcock (the director of Psycho) was a disciple of Lang as were Jacques Tourneur (The Leopard Man (1943)) and Michael Powell (Peeping Tom (1960)).
M was not only the originator of the genre, but arguably remains it preeminent entry.

Highly recommended for those in the mood for a Hitchcockian-style thriller with a great performance by Peter Lorre and great story-telling technique by Fritz Lang

A Gentlemen's Duel

A seemingly innocent tea party takes a turn for the dramatic when two imperious aristocrats suddenly find themselves competing for the affections of the same fair lady.

Blur Studio

ΣΩΚΡΑΤΗΣ

Ήτανε σίγουρος ο χρόνος του πως τελείωσε.

Στο δικαστήριο είπε σ΄ όλους γεια.

Ήπιε το κώνειο κι απεβίωσε.

Πέρασε απ΄την άλλη τη μεριά.

Μες το μυαλό του χρόνια στριφογύριζε,

αλλά δε μίλαγε γι΄ αυτό.

Η περιέργεια τον έτρωγε, τον πίεζε,

να μάθει τι υπήρχε στο Κενό.

‘’Αυτά τα πράγματα ειν΄ αδιανόητα

Πέθανε, λέγαν, άσκοπα κι ανόητα.’’

Η επικήδεια τελετή ήταν σεμνή.

Τον θάψαν γρήγορα και πρόχειρα.

Μα οι παριστάμενοι διαβάσαν σκεπτικοί,

στην επιτύμβια πλάκα,

την απάντηση του αυτόχειρα.

‘’Πέθανα, έγραφε, απο περιέργεια.

Ήμουν υλη κι έγινα ενέργεια.

Μ΄ έκανε άτρωτο ο θάνατος.

Στην αγκαλιά του έγινα Αθάνατος.’’

                                                                                                                                           Ν.Γ.

MINI noir

animated clip 
for the Noir Festival of Courmayeur 2005
produced with Racoon Studio Milan

The Goodnight Motel

A short film project for the San Francisco School Of Digital Filmmaking.
Starring Rick Mischke and Katherine Hontalas
Written, Directed & Edited by Keith Azoubel
Director Of Photography . . . . Viken Nokhoudian
Assistant Director . . . . . . . . . . . William Ulleseit
Lighting . . . . . . . . . . . . . . . . . Steve Karski 
Sound . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Judy Zimbelman
Technical Advisor . . . . . . . . . . Brandon Hamilton

Noir Mixtape

Noir Mixtape from alice ecila on Vimeo.
Live recording of Paul Dutnall's (Junk TV) Noir mixtape. Performed at the Brighton Film Festival, 2009, Sallis Benney, Brighton. 
Sound track combines original audio with improvised track from:
Adam Bushell: vibraphone and percussion
Alistair Strachan: cornet and electronics
Alice Eldridge: bass and electronics
Caroline Weeks: treated Vocals

Noir

Detective Rourke comes home to find the killer he has been chasing for two months has turned the tables on him by seducing Rourke's girlfriend and leaving her dead as a surprise for him to find. Rourke now is in a brutal race against time to stop the killer before he strikes again, leading to a violent face off.
CREW:
Written and Produced by: Jeremy Fultz, Reko Moreno, Jesse Grce.

SALVADOR DALI animation

Director and animation: Roni silva (delaxer).
This is moonlight sonata by beethoven.

BREAKDOWN the video **2010 VIMEO AWARDS REMIX WINNER**

kasumifilms.com
BREAKDOWN, a mashup of thousands of public domain samples, is the ageless tale of corrupt power-seekers perpetrating hideous deceptions on gullible masses. 

Liars "Scissor"

Director: Andy Bruntel
Producer: Jett Steiger
Executive Producer: Lana Kim
Director of Photography: Eli Born
Production Design: Megan Fenton
Make-Up: Martha Dame Cary
Wardrobe: Jennifer Johnson & Martha Dame Cary
Editor: Ed Yonaitis
Camera Crew: Kevin Phillips & Matt Harfield
Sound Design: Mads Heldtberg
Boat Skipper: Andrew Calder

THE MARIO VALDEZ STORY

After a tragic incident, Mario Valdez escapes to Cannes to leave his world entirely behind, only to be faced by Mario Valdez.
Directed by Reza Safai & George Presman
Filmed using a Flip Video Ultra for Cannes a la Flip 2008

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

Nίκησες κι εγώ πεθαίνω.

…………………………..

Ήμουν η ύπαρξη σου και

θανατώνοντας με. δετό

σ΄ αυτή την εικόνα, που

είναι η δική σου εικόνα,

πόσο ολοκληρωτικά

σκότωσες τον εαυτό σου’’.

Edgar Allan Poe

-          Καφέ ή  …κάτι πιο δυνατό; Τζιν, ας πούμε.

-          Καφέ, ευχαριστώ. Είναι ακόμα νωρίς για να πιω.

-          Λοιπόν; Σε τι θα μπορούσα να σας βοηθήσω;

-          Να με βοηθήσεις;… Ήρθα να σε γνωρίσω. Μου ΄χει μιλήσει για σένα….. Ξέρω επίσης ότι εδώ και αρκετό καιρό αρνείσαι να την δεις…. Αρνείσαι να της μιλήσεις.

-          Αλήθεια είναι. Αλλά σε τι θα σας είναι χρήσιμο να το ξέρετε;

-          Μ΄ αρέσει να μαθαίνω για το παρελθόν κάποιων προσώπων. Πέστο νοσηρότητα..  αν θελεις.

-          Είναι νοσηρότητα. Αλλά σας καταλαβαίνω. Κι εγώ κάποτε είχα τέτοιου είδους νοσηρότητα….Το αστείο είναι ότι εγώ ρωτούσα την ίδια. Μου τα  ΄λεγε χαρτί και καλαμάρι κι  υπέφερα….

-          Τη μισείς;

-          Τώρα την έχω συγχωρήσει. Πριν λίγο καιρό την κατηγορούσα. Όχι στους άλλους, φυσικά. Στον εαυτό μου….  Αλλ΄ αργότερα ανακάλυψα πως υπάρχει μια σκληρότητα όταν συγχωρείς αυτόν που σε πλήγωσε. Κατά κάποιο τρόπο παρατείνεις το αίσθημα της ενοχής του.

-          Δεν καταλαβαίνω…

-          Είναι γιατί ίσως ποτέ δεν πονέσατε αρκετά για να καταλάβετε η για να συγχωρήσετε. Αμφιβάλλω, άλλωστε, αν κι αυτή καταλαβαίνει…………

-          Ήσασταν όμως αρκετό καιρό μαζί.

-          Όπως το δει κανείς. Δε λέω, περάσαμε αρκετούς μήνες μαζί. Τη γνώρισα πέρσι το καλοκαίρι…..Αλήθεια πιστεύετε στον κεραυνοβόλο έρωτα;..

-          Μια δεύτερη ματιά βλάπτει.

-          Συμφωνώ. Αλλά, πιστέψτε με, εδώ πρόκειται για μια εξαίρεση… . Πολλές φόρες από τότε προσπάθησα να καταλάβω τι της βρήκα…. Ομολογώ ότι δεν τα κατάφερα, αν και τόσους μήνες πέρασαν διάφορα από το μυαλό μου. Ήμασταν τόσο διαφορετικοί…. Ξέρετε όταν τη γνώρισα έδειχνε τόσο ευάλωτη κι απροστάτευτη….Μπορεί αυτό να ήταν τελικά….. αλλά δεν ήταν. Ξέρει πολύ καλά να επιβιώνει . Αυτά συνιστούσαν μόνο μια βιτρίνα. Ήταν ένα εξαιρετικό δόλωμα και μάλιστα για κάποιον αρκετά μεγαλύτερο της όπως εγώ.

-          Και μετά;..

-          Μετά συνέβησαν τα γνωστά. … Ανήκω στις κλασικές περιπτώσεις… Θέλησα  να τη βοηθήσω…Κάναμε ταξίδια….Της έκανα όλα τα χατίρια….  Είχα αρχίσει να  κόβω και να ράβω τη ζωή μου στα μετρά της….

-          Κι αυτή;…

-          Αυτή…….αυτή κοιμόταν μ΄ όποιον έβρισκε μπροστά της. Το κάνει ακόμα;… Sorry. Ίσως παρασύρομαι και υπερβάλλω λίγο, αλλά η γενική εικόνα δεν νομίζω ότι μπορεί να αλλάξει..

-          Την θεωρείς….να το πω…πουτανα;…

-          Δεν θα το ΄λεγα έτσι….Εγώ θα έλεγα: εταίρα. Της αρέσει να παίζει το ρόλο που οι άνδρες προσδοκούν απ΄ αυτήν. Άλλες φόρες βουλιάζει στον κλασικό στρόβιλο μιας ακόλαστης ζωής – χωρίς  όμως να αναλαμβάνει τις ευθύνες της – κι άλλες φόρες εμφανίζει μια ικανότητα υπερβάσης, επιδεικνύοντας  μιαν ανωτερότητα εμποτισμένη με κάποια βαθιά αισθήματα και αξίες, που δεν νομίζω όμως ότι πολυκαταλαβαινει η νοιάζεται γι΄ αυτά. Είναι κομμάτι του παιχνιδιού επιβίωσης. Το κυριότερο όμως είναι πως γνωρίζει ότι οι άνδρες την βλέπουν σαν αντικείμενο, αλλά της είναι αδύνατο να σκεφτεί πως η μοίρα της την προορίζει για κάτι άλλο από το να διακοσμεί τα καρνέ τους.

-          Υπονοείς ότι ποτέ δεν σ΄ αγάπησε;

-          Αυτό το ξέρω. Μου το΄πε άλλωστε αρκετές φορές.

-          Μα δεν είναι δυνατόν… Κάτι θα την συγκίνησε σε σένα.

-          Σίγουρα κάτι την συγκινούσε…. Τουλάχιστον τον πρώτο καιρό που ήμασταν μαζί. … Ήταν η καλύτερη περίοδος που περάσαμε… Νομίζω πως την συγκινούσε το γεγονός ότι ένιωθε κατά κάποιο τρόπο αναγνωρισμένη. Ήμουν ο πρώτος που της έδειξε εκτίμηση γιατί πίστευα ότι είναι κάτι καλύτερο απ΄ αυτό που η ιδία νόμιζε ότι είναι……Ξέρετε…Αγαπά την αναγνώριση. Γι΄ αυτό και νιώθει να υπάρχει μονό στα βλέμματα των άλλων. Κι είναι τόσο μεγάλη η λαχτάρα της για αναγνώριση ώστε δεν θέλει να παραδεχτεί ότι πολλοί από τους εραστές της χαμογελούν ειρωνικά πίσω από την πλάτη της….. Κι ενώ αποζητά  μια ανταπόκριση, οι άνδρες της χαρίζουν μόνο τα βράδια που δεν μπορούν να περάσουν μ΄ άλλες γυναίκες. Η ακόρεστη διψά της για αναγνώριση είναι που καταστρέφει το πάθος που κάποιοι μπορεί να νιώσουν γι΄ αυτήν…..

-          Δηλαδή. ,, την λυπάσαι;

-          Κάθε άλλο…. Δεν μπορώ να την λυπηθώ. Κι ούτε έχω τέτοιο δικαίωμα….Άλλωστε την έχω αγαπήσει.

-          Σου λείπει;

-          Ναι, μου λείπει…..Με τον ίδιο τρόπο που κάποτε μου έλειπε και η μορφίνη…. Ήξερα ότι μου κάνει κακό κι έπρεπε να την σταματήσω.

-          Μα, απ΄ ότι ξέρω, αυτή ήταν που έδωσε τέλος στη σχέση σας.

-          Κατά μια έννοια, ναι. Κατά μια άλλη όμως,… όχι. Στην πραγματικότητα η σχέση αυτή ήταν ανέφικτη. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ήταν ερωτευμένη μαζί μου όπως εγώ μαζί της, μιλάμε για συναισθήματα χωρίς κάτι κοινό. Για συναισθήματα  ασύμβατα μεταξύ τους. Αυτό, λοιπόν, που συνέβη ήταν να τελειώσει κάτι που από την αρχή το ξέραμε αμφότεροι ότι θα τέλειωνε. Ο καθένας με τον τρόπο του.

-          Τη ζηλεύεις.

-          Ζηλεύω που δεν είναι μαζί μου ή ποιο σωστά, που δεν μπορεί να είναι μαζί μου. Αλλά δεν τη ζηλεύω. …. Γιατί τελικά δεν είναι με κανένα. Και δεν είναι με κανένα γιατί θέλει να είναι με όλους…. Χαμογελάτε; Νομίζετε ότι λέω ακόμα μια κακία… Ε, λοιπόν όχι. Γιατί ούτε με σας είναι…. Το μονό που καταφέρατε είναι να προσθέσετε ακόμα μια γυναίκα στο καρνέ με τις ερωτικές επιτυχίες σας. Αν και, μεταξύ μας, στην πραγματικότητα ούτε αυτό έχει συμβεί. Εσείς προστεθήκατε στο δικό της καρνέ. Και ξέρετε γιατί;… Γιατί είναι ανίκανη ν΄ αγαπήσει και να αφοσιωθεί σ΄ αυτό που αγάπησε.

-          Φαίνεται να΄χεις πληγωθεί πολύ…. .Δεν σου πέρασε από το μυαλό να την εκδικηθείς;

-          Μου πέρασε…. Ξέρω πράγματα που μπορούν να της κάνουν κακό. Αλλά αυτός είναι ο πιο μπανάλ και ηλίθιος τρόπος να κάνεις κακό σε κάποιον. ….. Σκέφτηκα επίσης να την εκδικηθώ κάνοντας της όλα της  τα χατίρια … Να την κάνω να νιώθει ωραία λέγοντας της τα ψέματα που θα΄ θελε ν΄ ακούσει… Να της γίνω τόσο απαραίτητος, ανταποκρινόμενος απολύτως στα καπρίτσια της, που να μένει μαζί μου μόνο και μόνο γιατί κανείς άλλος δεν θα της έδινε τόσο εύκολα αυτά που θα της έδινα εγώ…. Αλλά… θα΄μουν ένας ακόμα άνδρας ανάμεσα σε άλλους… κι αποφάσισα ότι δεν θα το άντεχα… Έτσι έβγαλα το σφουγγαράκι  και προσπάθησα να τα σβήσω όλα. Κατέστρεψα όλα όσα έκανα γι΄ αυτή. …. Όσα τουλάχιστον μπορούσα να καταστρέψω…. Έφυγε.. Αλλά δεν πήρε τίποτα δικό μου μαζί της, σαν λάφυρο. Μόνο κάποιες αναμνήσεις που κι αυτές κάποτε θα ξεχαστούν. Επιθυμούσα να βγω τελείως απ΄τη ζωή της. Ακόμα κι από τη μνήμη της. Κι αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, θα΄ σβηνα κάθε ίχνος το οποίο θα μπορούσε έστω κι αόριστα να υπονοεί, όχι να θυμίζει,  να δημιουργεί, έστω, κάποια μικρή  υποψία, ότι όλα αυτά συνέβησαν κάποτε……..Η πραγματική όμως εκδίκηση δεν ήταν αυτή, αλλά το γεγονός ότι παρ΄ ολα αυτά, τελικα, την συγχώρεσα.........

Μεσολάβησαν κάποια δευτερόλεπτα σιωπής.

-          Ευχαριστώ για τον καφέ, είπε και σηκώθηκε.

Πηρέ το καπέλο του από το διπλανό κάθισμα και με χαιρέτησε χωρίς να μου δώσει το χέρι του, με μια ελαφριά κάμψη του κεφαλιού. Δεν σηκώθηκα. Έμεινα στη θέση μου. Αυτός κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα. Πρώτα είδα την πόρτα ν΄ ανοίγει και μετά την άκουσα να κλείνει ….

Δυο λεπτά αργότερα συνειδητοποίησα ότι δεν υπήρχε πόρτα στον τοίχο, σ΄ αυτή την πλευρά του δωματίου. Κι όμως το φλιτζάνι του καφέ ήταν εκεί. Και στο τασάκι υπήρχαν γόπες τσιγάρων Καρέλια που δεν καπνίζω εγώ.

Νίκος Γιαννόπουλος

Αθήνα

ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ

Μονάχα ένα λεπτό.

Έλειψα μόνο ένα λεπτό από το σπίτι.

Αλλ΄ όταν γύρισα βρήκα τη σκόνη να΄χει πάει παντού.

Ολα στην ίδια θέση ήταν, μα σκοροφαγωμένα και παλιά.

Και τα κλειδιά τα βρήκα σκουριασμένα.

Έλειψα μόνο ένα λεπτό.

Ως εδω έξω βγήκα μόνο ένα λεπτό.

Τα μάτια ίδια, αλλά οι ρυτίδες ήτανε παντού.

Και στα μαλλιά άσπρες τούφες.

Βαριά τα μέλη κι ο καθρέφτης ήτανε κενός.

Κι όμως.

Θα΄παιρνα όρκο πως μόνο τόσο έλειψα.

Ένα λεπτό.

Κι ας γέμισε ο τόπος με σκιές.

Και το κρεβάτι ας τρίζει.

Κι ας είναι οι τοίχοι πληγωμένοι από ρωγμές.

Κι ας μη γνωρίζω αυτό το πρόσωπο

που με τα ίδια του τα μάτια το κοιτάζω.

Σας λέω αλήθεια.

Ως εδω έξω βγήκα μόνο ένα λεπτό.

Κι είναι, σα να΄λειψα χιλιάδες χρόνια.