IF MAKING MOVIES IS A CRIME, THEN CRIME IS MY BUSINESSBlogger Templates

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009

ιστορια 6η: ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΑΞΙΔΙΩΝ

Ξεφύλλιζα ένα διαφημιστικό της Μanos που κάποιος έριξε κάτω απ’ την πόρτα στο γραφείο μου. Φτηνές κρουαζιέρες για όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου. Όχι και πολύ φτηνές εδώ που τα λεμε, τουλάχιστον για την τσέπη μου. Βέβαια δεν μου άρεσαν ιδιαιτέρως οι μετακινήσεις αλλά τo γραφείο έκαιγε σαν φούρνος παρόλο που το καλοκαίρι δεν είχε στρίψει ακόμα απ’ τη γωνία. Τα ρολά ήταν κατεβασμένα και ο ανεμιστήρας ιδροκοπούσε για να το δροσίσει. Στη παρέα μας ήταν και η Stolichnaya που ως γνωστό πίνεται παγωμένη. ‘’Cool before drinking’’ γράφει στην ετικέτα. Αλλά για να την παγώσω θα’πρεπε να στάξω τουλάχιστον 30 καφετιά για ένα ψυγείο δεύτερο η τρίτο χέρι που επιπλέον θα λειτουργούσε σύμφωνα με την δική του ελεύθερη βούληση. Έτσι κι εγώ την έπινα ζεστή κι οι αναθυμιάσεις μ’ έστελναν κανονικά, και χωρίς άλλο μεταφορικό μέσο, στις έγχρωμες φωτογραφίες του διαφημιστικού. Ξαπλωμένος σε μια αναπαυτικη σεσλογκ μιας ηλιόλουστης πισίνας μεγάλου παραθαλάσσιου ξενοδοχείου παρέα με γυμνόστηθες γκόμενες σκεφτόμουν ότι και να αγόραζα ψυγείο θα μου ήταν αδύνατο να το πάρω μαζί μου. Από μικρά ηχεία σκορπισμένα ολόγυρα απολάμβανα την παγωμένη βότκα στον ήχο του τραγουδιού των Eagles:
‘’…………………………….
Welcome to the Hotel California
Such a lovely place, such a lovely face
They’re livin’ it up at the Hotel California
What a nice surprise, Bring your alibies
………………………………………….’’[1]
Το τηλέφωνο με γύρισε πίσω κατεπειγόντως. Μια απαλή γυναικεία φωνή μου ζήτησε ένα ραντεβού για τον κο Κοξ, από την εταιρία ‘’The only way’’. Είπαμε για το απόγευμα στις πέντε και μου το έκλεισε πριν προλάβω να τη ρωτήσω αν οι γκόμενες ήταν στην τιμή της κρουαζιέρας. Την εταιρία δεν την είχα ακουστά, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι δεν υπήρχε κιόλας. Ειλικρινά δεν μου καιγότανε καρφί. Το μόνο που είχε σημασία είναι ότι κάποιος πελάτης θα διάβαινε το κατώφλι του ξεχασμένου γραφείου μου για να με φέρει πάλι σ’ επαφή με τον κόσμο και τους δανειστές μου.

Ο μιστερ Κοξ ήταν αδύνατος, μεσαίου αναστήματος και κουστουματος στην περιοχή του πολύχρωμου καρό. Φορούσε και μια καλοσιδερωμενη γραβάτα με το λογότυπο της εταιρίας του. Ένα λευκό μαντηλάκι, προσεκτικά διπλωμένο, φώλιαζε στο τσεπάκι του σακακιού του. Δεν θέλω να το πω, αλλά έμοιαζε με κινούμενη ταπετσαρία. Αν εξαιρέσουμε την ελαφριά αυστραλέζικη προφορά στα πολύ καλά, κατά τα αλλά, ελληνικά του και το ελαφρά υπεροπτικό του ύφος, δεν θα σας μεταφέρω όλο τον διάλογο μας παρόλο που ο μιστερ Κοξ- από το Κονταξακης για τα’ όνομα του θεού- υπήρξε ομιλητικότατος. Θα αρκεστώ μόνο σε μια μικρή περίληψη για να μην σας κουράσω. Μου άφησε μάλιστα κι ένα φάκελο τίγκα στα πεντοχίλιαρα ως προκαταβολή για μια στενότερη και ταυτόχρονα ευρύτερη συνεργασία που δεν είμαι βέβαιος όμως αν θα εξελισσόταν σε βαθιά φιλία. Όχι, όχι, δεν επρόκειτο για διαζύγιο, αλλά για κάτι παρεμφερές. Για την παρακολούθηση κάποιων ατόμων που είχαν σχέση με την εταιρία. Με την πολυεθνική εταιρία, της οποίας αρχιερέας στην Ελλάδα ήταν ο ίδιος ο μιστερ Κοξ. Απ’ όσα μου αράδιασε χαμογελαστός- μιλούσε σχεδόν δυο ώρες χωρίς διάλειμμα- κατάλαβα ότι αντιπροσώπευε κάτι που θύμιζε περισσότερο ένα είδος θρησκευτικής αίρεσης. Ο ίδιος την ονόμαζε επιχείρηση αλλά ουσιαστικά λειτουργούσε σαν σέχτα. Ο μιστερ Κοξ σπούδασε οικονομικά στο Σιντνευ όπου μετανάστεψε η οικογένεια του το 1954, όταν ο ίδιος ήταν ακόμα 14ων χρονών. Αποφοίτησε κακήν –κακώς και μετά από 5-6 χρόνια στην ανεργία άλλαξε το όνομα του από Κονταξακης σε Κοξ και ίδρυσε μαζί με άλλους δυο φίλους του την εν λόγω εταιρεία που από τις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα έγινε πλέον πολυεθνική. Μ’ αλλά λόγια οι δουλειές του πήγαν πολύ καλά και εδώ και μερικά χρόνια άνοιξε τα πρώτα υποκαταστήματα στην Ελλάδα, την 18η χώρα των δραστηριοτήτων του ανά τον κόσμο και καλο ορμητήριο για τα Βαλκάνια. Το δόγμα αυτής της αίρεσης ήταν η ομοούσιος και αδιαίρετη φύση του Πλούτου, της Εξουσίας και της ανθρώπινης Ευτυχίας. Η μύηση συνίστατο, στο να εμφυσήσει στον καθένα μας, ανεξαρτήτου ηλικίας, φύλλου, χρώματος και κοινωνικής προέλευσης,- ως προς αυτό δεν διέκρινα καμιά απολύτως προκατάληψη- την θέληση και την βούληση να μετατρέψουμε τον εαυτό μας, τους φίλους και τους γνωστούς μας, συμπεριλαμβανομένων και των συγγενών πρώτου βαθμού, σε καταναλωτές και πωλητές, για να εκπληρωθεί έτσι το θέλημα του ιδρυτή-θεού για μεγάλη κατανάλωση, μεγάλους τζίρους και μεγάλα κέρδη. Υπήρχε ολόκληρο τελετουργικό για το πώς μπορει να γίνει αυτό, το οποίο και μου εξήγησε περιληπτικά. Η αίρεση αυτή θεοποιούσε μια σειρά από καταναλωτικά προϊόντα, δικής της παραγωγής και διάθεσης, που ήταν αγιασμένα από τα χημικά εργαστήρια της και ως εκ τούτου απαλλαγμένα από κάθε ακαθαρσία. Κι όπως κάθε αξιοπρεπής δοξασία είχε κι αυτή τους δικούς της τόπους λατρείας. Δεν ήταν ναοί ιωνικού, κορινθιακού η δωρικού ρυθμού όπως του Δωδεκάθεου, ούτε βασιλικού η γοτθικού όπως των χριστιανών ορθόδοξων η καθολικών. Λυπάμαι αλλά καμιά απολύτως σχέση. Ήταν τεράστια τετράγωνα Σούπερ- μαρκετς με αναλογίες: ένα τέταρτο κτίριο και τρία τέταρτα παρκιγκ, ένα σχεδόν σε κάθε πόλη, για να μπορούν εύκολα και αποκλειστικά, όχι μόνον οι πιστοί αλλά και οι γνωστοί και οι φίλοι τους, να κάνουν skateboard στους διαδρόμους τους και να θυσιάζουν τις οικονομίες τους στον ιερό βωμό της κατανάλωσης. Βέβαια, κάθε πιστός κέρδιζε ένα ποσό, ανάλογα με την κατανάλωση που έκαναν oi άλλοι πιστοί που μύησε αυτός με την σειρά του στην εν λόγω θρησκεία. Ο στόχος του ήταν να καταφέρει να κερδίζει τόσα πολλά που θα του χάριζαν τον επίγειο παράδεισο, δηλ. την δυνατότητα να ζει, και να απολαμβάνει με όποιον τρόπο θέλει αυτός τον πλούτο του, χωρίς να χρειάζεται να δουλεύει, μόνο από την κατανάλωση των πιστών που είχε στη δική του γραμμή. Αυτό σημαίνει ότι κάθε πιστός ήταν ταυτόχρονα και ιεραπόστολος και ιερέας, σε μια κλιμακούμενη ιεραρχία που το κριτήριο της ήταν τα έσοδα του. Όσο αυξάνονταν τα έσοδα του κάθε πιστού τόσο πιο ψηλά ανέβαινε ιεραρχικά και τόσο πιο κοντά πλησίαζε στον παράδεισο. Όσοι απ’ αυτούς ήταν αρκετά δραστήριοι, η εταιρία για να τους ενθαρρύνει τους προσκαλούσε δωρεάν ως ανταμοιβή, σε κρουαζιέρες, στα ωραιότερα μέρη του κόσμου, για να πάρουν μια γεύση του ποθητού στόχου. Φυσικά για τα ταξίδια αυτά δεν απευθύνονταν στη Manos. Είχαν το δικό τους πρακτορείο.
- Αγαπητέ Αμβρόσιε, ειπε θεατρικά ο μίστερ Κοξ, τι όνειρα έχετε εσείς για την ζωή σας; Πως φαντάζεστε τον εαυτό σας μετά από δέκα χρόνια; Δεν επιθυμείτε να απαλλαγείτε από το άγχος, το στρες και την αγωνία την καθημερινής επιβίωσης; Δεν θα θέλατε να βγάλετε γρήγορα και εύκολα τόσα πολλά λεφτά που να μπορείτε να εξαγοράσετε την ελευθερία σας, υιοθετώντας έναν τρόπο ζωής που υπάρχει μόνο στα πιο μακρινά και άπιαστα όνειρα σας; Σκεφτείτε, τι είναι αυτό που κάνει ευτυχισμένο έναν άνθρωπο. Ποιο είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορει να κάνει στον εαυτό του. Είναι ο ελεύθερος χρόνος. Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται χρήμα και εξουσία. Εμείς γνωρίζουμε τον τρόπο. Βοηθήστε τον εαυτό σας βοηθώντας τους άλλους να γλιτώσουν από ωράρια και εργοδότες. Μπορείτε να γίνεται επιχειρηματίας, μέτοχος στην μεγαλύτερη επιχείρηση του κόσμου, και μάλιστα χωρίς καθόλου κεφάλαιο. This is, the only way. Βέβαια καταλαβαίνω ότι από την φύση της δουλειάς σας είστε καχύποπτος, δύσπιστος. Αλλά είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα πειστείτε, κατέληξε αλαζονικά χαμογελαστός.
Θα σας γελάσω αν σας πω ότι τον συμπάθησα. Κάτω από άλλες συνθήκες θα προτιμούσα να τον πετύχω μόνο του σε κάποια ερημιά και να τα λέγαμε ένα χεράκι οι δυο μας, χωρίς διαιτητές και με μόνο έπαθλο την ευχαρίστηση. Θα ήθελα να του αλλάξω τα φώτα και κυρίως αυτό το ψευτοχαμογελο που ήταν μόνιμα σκαλωμένο στην σκατοφατσα του. Δεν είμαι βίαιος τύπος αλλά δεν μ’ αρέσει να τσαλακώνονται όλα τα πράγματα, και μάλιστα από κάτι τέτοιου τύπου υποκείμενα. ΤΙ ήταν αυτός ο εξυπνάκιας στη προηγούμενη ζωή; Μπορεί και να κολλούσε κάπου γραμματόσημα. Πάντως τώρα είναι εδώ ματσωμένος και μου πουλάει μούρη και νάιλον ιδεολογία.
- Θα το σκεφτώ, απάντησα, αλλά αυτό που ήθελα πραγματικά να πω ήταν ότι μετά απ’ όλα αυτά που μου περιέγραψε τόσο γλαφυρά, ήρθε επιτέλους η ώρα για διαφημίσεις: ‘’ Η μοναδική περιουσία που διαθέτει ένας φτωχός είναι ο κώλος του, γι’ αυτό βάζει τα χέρια του στην πίσω τσέπη του παντελονιού, για να τον προφυλάξει.’’
Φεύγοντας μου άφησε διάφορα προπαγανδιστικά φυλλάδια και κασέτες και ένα βιβλίο του Χβαρτς: ‘’The magic of succeeding’’. [2]

Η εργασία που μου ανέθεσε ο μιστερ Κοξ, συνίστατο στο να μαζεύω στοιχεία για διάφορα άτομα, που μου έδινε επιλεκτικά η εταιρία, σχετικά με το οικογενειακό και επαγγελματικό τους περιβάλλον και την αισθηματική και οικονομική τους κατάσταση. Ήταν μια εύκολη δουλειά, γιατί είχα ανοιχτό λογαριασμό ώστε να εξασφαλίζω εύκολα για την έρευνα μου πρόσβαση σε νόμιμους και παράνομους χώρους πληροφόρησης. Οι λίστες μου δινόντουσαν κατά τριάδες η πεντάδες, περίπου μια κάθε μήνα αλλά εγώ εισέπραττα την αμοιβή μου κανονικά κάθε βδομάδα. Η φύση της εργασίας μου με ανάγκαζε να συχνάζω όλο και περισσότερο σε τελετές που οργάνωνε η εταιρία σε αίθουσες εκδηλώσεων γνωστών ξενοδοχείων της πόλης. Στην αρχή έμεινα έκπληκτος από το κλίμα που υπήρχε εκεί. Μαζεύονταν από 150 ως 3 000 άτομα και επαναλάμβαναν ξανά τις βασικές αρχές της μύησης. Ύστερα επιβράβευαν τους πιο πετυχημένους μέσα από αλαλαγμούς, χειροκροτήματα και δυνατή ρυθμική μουσική. Η όλη παράσταση θύμιζε παγανιστική ιεροτελεστία. Σ’ όσους ανέβαιναν στην ιεραρχία τους δίνονταν διάφορα κοσμήματα σαν διακριτικά βαθμού και άλλα δώρα. Ομολογώ ότι ποτέ μου μέχρι τώρα δεν συνάντησα τόσους πολλούς αισιόδοξους και χαρούμενους, ηλιθίους ανθρώπους σ’ ένα μέρος. Δεν μπορούσα να καταλάβω την πηγή της ευφορίας τους που όμως έβαζε σε δεύτερη μοίρα κάθε άλλου είδους κοινωνική αξία. Ούτε πέρασε ποτέ από το μυαλό μου ότι το χρήμα θα μπορούσε να γίνει τόσο άμεσα και απροκάλυπτα αντικείμενο λατρείας. Άραγε δεν υπάρχει κανείς μέσα σ’ αυτό το πλήθος που να συνειδητοποιεί ότι στην πραγματικότητα χειροκροτεί αυτούς που πλούτιζαν στη καμπούρα του; Ένιωθα σαν να έχω έρθει από το φεγγάρι. Η εγώ δεν έχω καλή σχέση με την πραγματικότητα η η πραγματικότητα… Συγνώμη αλλά ξέχασα τι ήθελα να πω… Το ίδιο κάνει…. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε, -ήρθε η ώρα να τα ψάλω και στον εαυτό μου- ότι ήμουν κι εγώ μπλεγμένος κατά κάποιο τρόπο και μάλιστα τέτοιο που μάλλον δεν μου έδινε το δικαίωμα να το παίζω ιεροκήρυκας. Δεν ήμουν σύμβολο του ασυμβίβαστου, του χώρου των ανυποχώρητων αρχών, του αδιαπραγμάτευτου. Απλά από μιζέρια δεν έβαζα τα χέρια μου βαθιά μες τα σκατά. Αλλά τα έβαζα. Κι ας είχα την ικανοποίηση ότι δεν ταβαζα τόσο βαθιά όσο ο μιστερ Κοξ και το ιερατείο του. Μπορεί με το Πολυτεχνείο, εκείνα τα ένδοξα χρόνια της δεκαετίας του ’70, να μην αλλάξαμε τον κόσμο. Μπορεί να μην αλλάξαμε τελικά ούτε τον εαυτό μας, αλλά διατηρήσαμε έναν αυτοσαρκασμό όταν ανακαλύψαμε ότι για να επιβιώσουμε θα πρέπει να κάνουμε πράγματα που δεν θα θέλαμε να κάνουμε. Ε, αυτός ο αυτοσαρκασμός μας ταλαιπωρούσε αλλά κι εξάγνιζε μ’έναν τρόπο την κατά τα άλλα ελαστική συνείδηση μας.
Έτσι λοιπόν, και ως ήταν αναμενόμενο, άρχισα σιγά-σιγά να συνηθίζω. Κακό πράγμα η συνήθεια. Καθόμουνα σε μια γωνιά και παρακολουθούσα τα άτομα που έβρισκα στις λίστες μου. Δεν είχα και ιδιαίτερη δυσκολία γιατί ήταν άτομα συνήθως υψηλόβαθμα. Μάλιστα γνώρισα και μια ωραία μικρή, που δούλευε σαν γραμματέας και ήθελε με πάθος να γίνει πολυεκατομμυριούχος, κι έτσι περνούσα ακόμα καλύτερα. Η μικρή φυσικά δεν ήξερε τι δουλειά κάνω ακριβώς, ούτε υπήρχε λόγος να το μάθει. Είχε πάθος για τη ζωή κι εγώ δε θέλω να σας πείσω ότι δεν επωφελήθηκα. Απλά αναγκαζόμουν κάθε τόσο ν’ αγοράζω απορρυπαντικά και οδοντόκρεμες που δεν είχα ανάγκη και να την ακούω να μου μιλάει συνεχώς για γραμμές εκπροσώπησης, εξάπλωση του συστήματος σε βάθος, για δίκτυα, ποσοστά, πόντους και μεγάλα κέρδη. Μου μιλούσε γι’ αυτά ακόμα κι όταν κάναμε έρωτα. Την βρίσκαμε κοιτάζοντας φωτογραφίες που έβγαζε με μια πολαροιντ κάθε τόσο μπροστά σε πολυτελή αυτοκίνητα και πλουσιοσπιτα που θα αγόραζε όταν θα γινόταν 24ων καρατίων. Το μόνο σκοτεινό σημείο στη σχέση μας ήταν ότι επέμενε να της δώσω ονόματα, αλλά εγώ εκτός από κάποιους πρώην πελάτες μου- εδώ υπεισέρχεται το επαγγελματικό απόρρητο- το μόνο άλλο πρόσωπο που γνώριζα στη πόλη ήταν ο αστυνόμος Ελπις- και κάτι χαμένα κορμιά στο Dacapo, στην ανεξάρτητη εκκλησία της κραιπάλης, της μέθης και του πεθαμένου χρόνου, αρχιερέας της οποίας ήταν ο παναγιότατος Μιλτος. Η μικρή όμως ήταν πεισματάρα. Αν και το σεξ στην σχέση μας ήταν σε ημερήσια διάταξη, εν τούτοις έμοιαζε ναχει καταπιεσμένη λίμπιντο κι αναζητούσε διέξοδο σε άλλες μαλακίες. Εργαζόταν σαν τρελή και δεν τα πήγαινε καθόλου άσχημα. Ευτυχώς που δεν την γνώρισε ο Φρουντ. Θα τον είχε κάνει ρεζίλι. Ανέβαινε γρήγορα στην σκάλα της ιεραρχίας, τόσο γρήγορα που μέσα σε δυο μήνες πέρασε τους 10 000 πόντους και μπήκε έτσι σε μια από τις λίστες μου. Δεν χρειαζόταν να κάνω ιδιαίτερη έρευνα. Μου τα είχε ήδη πει όλα μόνη της. Ήταν μοναχοκόρη από ένα μικρό χωριό της Κρήτης. Οι γονείς της, έμεναν στο χωριό και ήταν σχετικά φτωχοί και προχωρημένης ηλικίας. Οι σχέσεις τους δεν ήταν καλές. Ο πατέρας της την είχε σχεδόν αποκληρώσει, γιατί αντί να παντρευτεί το έσκασε για να εργαστεί στην πόλη, πράγμα απαράδεχτο για την συντηρητική μικροκοινωνια του χωριού. Η μικρή πίστευε ότι με τα λεφτά θα ξανάφτιαχνε η σχέση τους, αλλά θεωρούσε ότι δεν έβγαλε ακόμα αρκετά για να δοκιμάσει. Λογάριαζε να τους εντυπωσιάσει. Το πιο κοντινό της πρόσωπο στην πόλη ήμουν εγώ, αν κι η μικρή μου τοχε ξεκαθαρισμένο ότι σαν χαραχτήρας δεν ήμουν ο άνδρας των ονείρων της κι ας της έμαθα διάφορα ερωτικά τερτίπια, ούτε αρκετά νέος για να γίνω ο άνδρας των παιδιών της. Οι υπόλοιποι ήταν γνωστοί και μέλη της εταιρίας με τους οποίους είχε σχέση μόνο συναλλαχτικη. Όλα αυτά τα περιέγραψα στην αναφορά μου εκτός φυσικά από την σχέση της μαζί μου.

Πέρασαν έτσι τρεις μήνες. Η πιο εύπορη και ζεστή περίοδος στη ζωή μου και στο επάγγελμα και στην πόλη. Ο μιστερ Κοξ ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένος μαζί μου σε σημείο που ούτε τον ενοχλούσε το γεγονός ότι δεν έγινα ακόμη οπαδός τους. Ξαφνικά με κάλεσε σε κρουαζιέρα.
- Αγαπητέ Αμβρόσιε υπάρχει μια δεκαπενθήμερη κρουαζιέρα για Χαβάη. Αν θέλετε να συμμετάσχετε θα είναι ευχαρίστηση μας.
Τον φαντάστηκα να χαμογελάει στην άλλη άκρη της γραμμής. Θα με θεωρούσε σίγουρα μαλάκα και θα νόμιζε ότι θα αρπάξω με ενθουσιασμό το ξεροκόμματο της ψευδαίσθησης που μου πέταξε. Έλα όμως που δεν μου άρεσαν οι μετακινήσεις. Αρνήθηκα. Τον άφησα να καταλάβει ότι είχα πολύ δουλειά, αλλά η αλήθεια είναι ότι ήταν καλεσμένη κι η μικρή και δεν θα περνούσε απαρατήρητη η πραγματική μας σχέση. Βέβαια η μικρή δεν συμφωνούσε αλλά κι εγώ δεν μπορούσα να της εξηγήσω την σχέση μου με την εταιρία. Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν κατάφερα να την πείσω και χωρίσαμε μαλωμένοι. Αυτή πήρε την κρουαζιερα κι εγώ μια από τα ιδια. Κι αυτό ήταν και το μεγάλο λάθος μου. Έλα όμως που πολλές φορές σ’ αυτή τη ζωή τα διλήμματα είναι μοιραία ότι και να διαλέξει κανείς. Η μικρή δεν γυρισε από την κρουαζιερα. Μας τελείωσε μυστηριωδώς, σε 48 ώρες, από νόσο που μεταδίδουν μόνο τα ποντίκια. Μου στοίχισε. Αγόρασα βότκα και την ήπια ζεστή μέχρι που έπεσα σε κώμα. Ονειρεύτηκα…. ούτε κι εγώ θέλω να θυμάμαι τι ονειρεύτηκα. Ξύπνησα, δυο μέρες μετά, με μια φριχτή ιδέα να γρατζουνάει τον εγκέφαλο μου. Έμεινα μισή ώρα κάτω απ’ το ντους για να συνέλθω κι ύστερα μάζεψα τον πονοκέφαλο και τις λίστες μου και πήγα να συναντήσω τον Ελπι.
- Θέλω μια χάρη, του δήλωσα αποφασιστικά. Δεν ξέρω ακριβώς τι συμβαίνει αλλά ελπίζω να το μάθω αρκεί να τσεκάρεις αυτά τα ονόματα. Αν υπάρχουν αγνοούμενοι η νεκροί θα σε παρακαλούσα να μου το αναφέρεις.
- Είναι καλύτερα να πας σε εφημερίδα, με συμβούλεψε. Οι δημοσιογράφοι είναι πιο ενημερωμένοι.
- Ας δούμε πρώτα τι μπορείς να βρεις εσύ και μετά βλέπουμε, είπα εγώ.

Πέρασαν τρεις μέρες και ο Ελπις δεν με πήρε τηλέφωνο. Από την εταιρία, η ίδια απαλή γυναικεία φωνή, με ειδοποίησε ότι ο Κοξ έφυγε μόνιμα για το εξωτερικό και δεν χρειάζονται άλλο τις υπηρεσίες μου. Έλαβα μάλιστα με courier ένα φάκελο με την εξόφληση του λογαριασμού- σαφώς αρκετά περισσότερα από τα τριάντα αργύρια- κι ένα ευχαριστήριο σημείωμα για τις υπηρεσίες μου. Αποφάσισα να ξαναπεράσω από το τμήμα. Ο Ελπις ήταν εκεί και με δέχτηκε εύκολα.
- Τέσσερα άτομα έχουν πεθάνει, μου ανακοίνωσε. Αιτίες: ατύχημα η σπάνια ασθένεια.
- Υποθέτω ότι και τα τέσσερα άτομα δεν είχαν καθόλου φίλους και συγγενείς για να τα αναζητήσουν. Η σχεδόν καθόλου, σχολίασα.
- Πολύ πιθανόν, είπε ξερά ο Ελπις.
- Δεν θες να μάθεις περί τίνος πρόκειται; τον ρώτησα.
- Εμείς τι νομίζεις ότι κάνουμε εδώ Αμβρόσιε, μύγες βαράμε; Ότι και να’ναι δεν μπορούμε να αποδείξουμε τίποτα. Απολύτως τίποτα, μου είπε αγαναχτισμένος ο Ελπις και σηκώθηκε για να με κάνει να φύγω.
Δεν κούνησα. Ήθελα να του πω όλη την ιστορία για να τον μεταπείσω, όταν πήρε το μάτι μου στο γραφείο του το βιβλίο του Χβαρτς ‘’The magic of succeeding’’.
Έφυγα χωρίς να πω τίποτα. Γύρισα στο γραφείο και την έπεσα πάλι στη ζεστή Stolichnaya. Ακόμα μια υπόθεση έγινε καπνός μέσα απ’ τα χέρια μου. Αντίθετα ξαναβούτηξα στ’ Όνειρο. Ίσως γιατί στ’ Όνειρο τα φαντάσματα κάνουν πάρτι σαν στο σπίτι τους ενώ στην πραγματικότητα όλα είναι πιο εξωπραγματικά κι απ’ τα φαντάσματα. Αυτή τη φορά βρέθηκα σ’ ένα σούπερ ταξιδιωτικό γραφείο- καμιά σχέση με τη Manos- γεμάτο έγχρωμες φωτογραφίες, στην υποδοχή ενός πολυτελούς ξενοδοχείου και δίπλα σε μια παραλία με γυμνόστηθες γκόμενες.
- Θέλω ένα εισιτήριο επιστροφής, είπα σ’ έναν υπάλληλο που ήταν κρυμμένος πίσω από ένα κομπιούτερ.
- Γιατί, με ρώτησε ψιλοειρωνικα και χωρίς καν να μπει στο κόπο να με κοιτάξει. Δεν σας αρέσουν οι γκόμενες;
- Καλές είναι, απάντησα, αλλά δεν είναι στην τιμή του δωματίου μου, κι αυτό μου την δίνει.
- Δεν μπορείτε, μου ξαναείπε.
- Και γιατί παρακαλώ; Έχω λεφτά, και έσπρωξα προς το μέρος του το φάκελο της εξόφλησης μου.
- Δεν είναι οικονομικό το θέμα, επανέλαβε αυτός. Απλά δεν μπορείτε.
- Και γιατί δεν μπορώ παρακαλώ; ρώτησα έκπληκτος. Έχω μήπως κάποιο ελάττωμα και δεν το ξέρω;
- Δεν μπορείτε γιατί είστε καλεσμένος και η κρουαζιέρα αυτή είναι one way, μου εξήγησε αργά σαν να μιλούσε σε καθυστερημένο, αλλά εξακολουθώντας να μένει κρυμμένος.
- Τι θα πει one way και μαλακίες. Θα υπάρχει κάποιος τρόπος για να γυρίσω πίσω. Για όλα υπάρχει κάποιος τρόπος, ξέσπασα εγώ.
- Και βέβαια υπάρχει τρόπος, είπε ο υπάλληλος. Δεν έπρεπε να δεχτείτε την πρόσκληση. This is the only way, είπε και ξεπρόβαλε πίσω απ’ το κομπιούτερ χαμογελαστός. Ήταν ο μιστερ Κοξ, αυτοπροσώπως.
Ένιωσα τα γόνατα μου να λυγίζουν. Πήγα στο μπαρ και παράγγειλα μια διπλή Stolichnaya , καλά παγωμένη. Άρχισα να την πίνω αργά και να χαζεύω τα ατελείωτα πόδια μιας γκόμενας που δήθεν αδιάφορα άφησε το σκαμπό να της σηκώσει τη φούστα μέχρι τη μέση. Από τα ηχεία του μπαρ ακουγόταν πάλι το γνωστό τραγούδι των Eagles:
‘’………………………
Last thing I remember
I was running for the door
I had to find the passage back
To the place I was before
Relax said the nightman, We are
Programmed to receive
You can check out any time you like
But you can never leave.
……………………………’’[3]
Μερικά πράγματα τα αντιλαμβανόμαστε αργά στη ζωή μας. Ο κόσμος είναι μπουχτισμένος από δημοκρατία. Έχει κουραστεί να κάνει επιλογές. Ολοκληρωτικές οργανώσεις τέτοιου τύπου, όπου άλλοι διαλέγουν γι’ αυτόν, τον απαλλάσσουν από μεγάλες σκοτούρες. Ίσως πάλι και να μην είναι πολύ αργά. Φαντάστηκα τον εαυτό μου αρχηγό μιας αίρεσης που να λατρεύει τις πολυγαμικές σχέσεις. Θαυμάσια σκέψη. Απόδειξη ότι η βότκα που με μεθούσε ήταν ανόθευτη κι αγνή σαν αγιασμό.

[1] ‘’ …Καλώς ήρθατε στο ξενοδοχείο Κλλιφορνια
Ένα τόσο όμορφο μέρος, ένα τόσο όμορφο πρόσωπο,
Περνούν καλά στο ξενοδοχείο Κλλιφορνια
Τι ωραία έκπληξη, φέρε μαζί σου τα άλλοθι σου….
[2] ‘’ Η μαγεία της επιτυχίας’’
[3] ‘’…Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι
Έτρεχα να βρω την πόρτα
Έπρεπε να βρω το δρόμο της επιστροφής
Για το μέρος που ήμουνα πριν
Ηρέμησε μου ειπε ο νυχτερινός ρεσεπιονιστ
Είμαστε προγραμματισμένοι να δεχόμαστε
Μπορείς να δηλώσεις αναχώρηση ότι ώρα θέλεις
Αλλά δεν μπορείς ποτέ να φύγεις…..’’

ιστορια 7η:O ΞΕΝΟΣ

- …..Είμαι ένας άνθρωπος της παρακμής….. Παιδί ενός πολιτισμού που γέρασε πολύ….. Πιστεύω σ’ αυτό το μύθο. Δεν υπάρχει τρόπος να πιστέψω σε κάτι άλλο…. Έζησα έτσι όλη μου τη ζωή. Προσπάθησα , ειλικρινά, ν’ αλλάξω δρόμο, αλλά στάθηκε αδύνατο….. Ήταν κάτι πάνω απ’ τις δυνάμεις μου, πιστέψτε με….. Ένας μηχανισμός που λειτουργεί ερήμην μου. Κάτι σαν την βαρύτητα η την εξάτμιση του νερού….
Ακολούθησε μια μικρή παύση. Στη φλόγα του σπίρτου που έβαλε φωτιά στο τσιγάρο του, προσπάθησα να δω το πρόσωπο του. Αλλά δεν τα κατάφερα.
Μπήκε στο γραφείο μου πριν πέντε λεφτά ήσυχα και κάθισε στον καναπέ απέναντι μου, χωρίς να μου συστηθεί. Χωρίς καν να ρωτήσει αν μπορώ κι αν θέλω να τον δεχτώ. Ήταν αργά το απόγευμα την ώρα που το φως λιγοστεύει όλο και περισσότερο και οι περσίδες του παραθύρου μου ήταν κλειστές. Μέσα στο μισοσκόταδο δεν έβλεπα παρά μια σιλουέτα ενός αρκετά κομψού κι ευκίνητου νέου ανθρώπου. Αν κανείς θεωρείται νέος γύρω στα 45. Σχεδόν τόσο είμαι κι εγώ και δεν μπορώ να πω ότι τα συναισθήματα μου είναι ιδιαζόντως νεανικά. Φορούσε ένα καπέλο που σκίαζε το πρόσωπο του και μου μιλούσε αποφεύγοντας να γυρίζει προφίλ. Δεν θέλω να πω πως το έκανε επίτηδες γιατί δεν μπορούσε να προβλέψει αν θα ανάψω η όχι το φως, ούτε μου απαγόρευσε να το κάνω. Με πέτυχε όμως σε μια στιγμή περισυλλογής, με τα πόδια πάνω στο τραπέζι και τη Filandia να ξεχειλίζει το ποτήρι μου. Ήταν μια απ’ τις ηλίθιες στιγμές που νιώθουμε να μας πνίγει η αποτυχία κι εμείς με τη σειρά μας προσπαθούμε να την πνίξουμε στο αλκοόλ. Ήταν μια στιγμή που νομίζουμε ότι αν ζούσαμε ξανά την ζωή μας, αν πραγματικά είχαμε μια τέτοια, έστω κι από δεύτερο χέρι, ευκαιρία, θα κάναμε σίγουρα άλλες επιλογές με λιγότερα λάθη, αλλά απ’ την άλλη πάλι ξέρουμε καλά ότι κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου σίγουρο κι ότι οι πιθανότητες να κάναμε τα πράγματα χειρότερα είναι εξίσου πολλές, μπορεί και περισσότερες.
- Μ’ αρέσει να ερμηνεύω τον κόσμο με το δικό μου τρόπο, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι και να θεωρώ ως πραγματικότητα του κόσμου την δική μου πραγματικότητα. Ίσως αυτό να το βρίσκεται αρκετά εγωιστικό αλλά σας διαβεβαιώνω ότι νιώθω παγιδευμένος σ’ ένα κυκλικό λαβύρινθο όπου όλα ανακυκλώνονται ερήμην μας, σαν να υπάρχει μια μεταφυσική νομοτέλεια, μια υπερφυσική οικονομία που ακυρώνει αυτομάτως κάθε χειρονομία που απειλεί να διαταράξει μια μυστηριώδη παγκόσμια τάξη ακόμα κι αν εμείς το θέλουμε πολύ και το προσπαθούμε περισσότερο……
Μ’ εκνεύριζε όλο και περισσότερο που δεν μπορούσα να τον δω. Κι ύστερα όλα αυτά που έλεγε και μάλιστα αυτή την ώρα.. ήταν σαν να μου έστριβε ένα κατσαβίδι στο κεφάλι. Δεν έκανα όμως κάποιο σχόλιο ούτε κουνήθηκα απ’ τη θέση μου. Γέμισα μόνο το ποτήρι με βότκα και άνοιξα μηχανικά το συρτάρι. Το τριανταδυάρι άραζε εκεί, βουβό και καλολαδωμένο και δίπλα του παρκαρισμένο το μικρό δημοσιογραφικό κασετόφωνο. Πάτησα μαλακά το rec. και ξανάκλεισα το συρτάρι. Αυτή η νωθρή και λίγο βραχνή φωνή, μου ήταν εξαιρετικά γνώριμη. Το κεφάλι μου όμως σκαρφάλωνε στη κορυφή του πόνου και μου ήταν δύσκολο να του δώσω κι άλλη δουλειά. Έκανε ζέστη παρ’ ότι ο ανεμιστήρας οροφής στριφογύριζε σαν κουρασμένη μπαλαρίνα. Ένα ελαφρό αεράκι σκόρπιζε τον καπνό του τσιγάρου του κάνοντας τον αέρα του γραφείου ακόμη πιο πνιγηρό. Κατά τα άλλα, οι περσίδες εξακολουθούσαν να είναι κλειστές, το φως λιγότερο καθως η μέρα πήγαινε για ύπνο και η γεύση της βότκας θύμιζε σίγουρα την γεύση βότκας. Τώρα το μόνο που σχεδόν έβλεπα ήταν μια καύτρα ν’ αναβοσβήνει σαν πυγολαμπίδα.
- Κάποτε όταν ήμουν φοιτητής… ένας καθηγητής μας είπε ότι για να ξεχωρίσουμε πρέπει να καλλιεργήσουμε αυτά που μας κάνουν να διαφέρουμε απ’ τους άλλους…. Να κάνουμε τα ελαττώματα μας προτερήματα, τα βίτσια μας, αρετές….. Αυτό σε οδηγεί σε μονοπάτια ερημικά…. Μιλώ από πείρα. Καταλήγεις να κινείσαι σε περιοχές περιθωριακές και συχνά απαγορευμένες, καταραμένες. Σε κάνουν να θέλεις να τα δοκιμάσεις όλα…. Κι εγώ το έχω κάνει…. Συμπυκνώνουν την ζωή σου και ταυτόχρονα σε σημαδεύουν με μια αίσθηση ανικανοποίητου…. Μην ταράζεστε….. Δεν ήρθα να σας εκμυστηρευτώ κάποιο φόνο. Δεν έχω φτάσει ακόμη μέχρι εκεί.
Έφερα αργά το ποτήρι με τη Filandia στο στόμα μου για πολλοστή φορά. Είδα το πρόσωπο μου παραμορφωμένο στα γυάλινα τοιχώματα του. Να πάρει ο διάολος σκέφτηκα. Κουτσοί στραβοί στον άγιο Παντελεήμονα. Κάτι συμβαίνει κι όλοι οι προβληματικοί αργά η γρήγορα πέφτουν επάνω μου. Επειδή ξέρω τα δύσκολα μπορεί να νομίζουν ότι τα ξέρω όλα. Καλό ε; Αλλά εγώ δεν είμαι ψυχαναλυτής. Είναι κάτι περισσότερο από σαφές. Η ταμπέλα έξω απ’ το γραφείο μου γράφει με κεφαλαία και σε σωστά παραδοσιακά ελληνικά ‘’Αμβρόσιος Σακάδας- Γραφείο ερευνών’’. Η δουλειά μου είναι να βρίσκω. Όπως ακριβώς το ακούτε. Να βρίσκω χαμένα ζώα, χαμένα αντικείμενα και χαμένα κορμιά. Άντε και κάνα διαζύγιο που και που. Αυτά είναι ότι πρέπει για να καλύπτω τα μίζερα έξοδα μου και να μου μένει και λίγος χρόνος για καμιά δυσάρεστη σκέψη. Άλλωστε – όπως λεει κι ο κινέζος- όταν δουλεύεις πολύ δεν προλαβαίνεις να βγάλεις χρήματα. Και τώρα αυτός ο τύπος είναι σαν να’χει μπει μες στο κεφάλι μου και μου λεει φωναχτά πράγματα που εγώ έχω τα πνευματικά δικαιώματα και που να πάρει ο διάβολος δεν θέλω ν’ ακούσω….. Κάπου την ξέρω αυτή τη φωνή. Κάπου την ξέρω……
- Έχω γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο κάνοντας ταυτόχρονα διάφορες δουλειές. Μ’ αρέσουν τα ταξίδια. Ξέρεται, αν θεωρούσαν τα ταξίδια επάγγελμα εγώ θα διάλεγα να γίνω ταξιδευτής. Εσείς;
Ξαφνιάστηκα γιατί δεν περίμενα να μου απευθύνει τι λόγο.
- Κι εγώ έχω ταξιδέψει πολύ κι από δουλειές άλλο τίποτα. Αν το να αλλάζεις δουλειές το θεωρούσαν επάγγελμα εγώ θα ήμουνα ο Μάρκο Πόλο των επαγγελμάτων, του πέταξα.
Ρούφηξε το τσιγάρο και συνέχισε να ξετυλίγει το σκοτεινό συλλογισμό του αργά σαν να έψαχνε μια διέξοδο στο θολό λαβύρινθο του μυαλού του. Δεν έδωσε σημασία στην απάντηση μου.. Έτσι κι αλλιώς αυτό που είπα ήταν μια ανόητη και κρύα εξυπνάδα.
- …Για έναν άνθρωπο που τα έχει κάνει όλα κι έχει την ηλικία μου ο θάνατος είναι μια ελκυστική έννοια…. Όχι ο θάνατος κάποιου άλλου…. Δεν είμαι δολοφόνος ούτε μανιοκαταθλιπτικός. Αναφέρομαι στην αυτοχειρία…. Στην αυτοκτονία…. Μοιάζει να είναι ενδεχομένως η συνέχεια που αρμόζει στην περίπτωση. Η μόνη συνέχεια απ’ το σημείο που είμαι….. Ένα ταξίδι σε μια άλλη χώρα που πρέπει να γίνει όταν εδώ δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνεις. Κι είναι το μόνο μέρος που ακόμα δεν έχω επισκεφτεί…..κι όμως είμαι σίγουρος ότι υπάρχει μεταθανάτια ζωή.
Ελπίζω να μην αρχίσει τώρα τις αναφορές στον Επίκτητο και στον Τζεησον Ξενάκη, σκέφτηκα. Αν και φαίνεται να έχουμε ξεσκονίσει την ιδια βιβλιογραφία. Έκανα μια παρόμοια εργασία το 1975. Θυμάμαι τον καθηγητή να μου λεει αστειευόμενος στο τέλος ότι δεν είναι σίγουρος αν πρέπει να μου δώσει το μάθημα η όχι γιατί δεν ξέρει πως θα το εκλάβω. Αν με περάσει ίσως να θεωρήσω ότι απέτυχα κι αυτοκτονήσω κι αν δεν με περάσει ίσως πάλι να θεωρήσω ότι με την εργασία αυτή εκπλήρωσα την δύσκολη αποστολή μου σ’ αυτή τη πρόσκαιρη ζωή και πράξω αναλόγως. Του απάντησα ότι επειδή διαθέτω την ευστροφία του τεμπέλη, αν ήθελα να αυτοκτονήσω, δεν θα έμπαινα καν στον κόπο να γράψω την εργασία και προήχθην στο επόμενο έτος με γέλια και χειροκροτήματα. Αρέσει πολύ στους σπουδαστές να συζητούν θέματα ταμπού για την κοινωνία μας όπως η αυτοκτονία, η ανθρωποφαγία, το έγκλημα, η ευθανασία, η αιμομιξία…… και εγώ ως πονηρός φοιτητής εκμεταλλεύτηκα κάθε παρόμοια ευκαιρία……Που διάολο όμως ξέρω αυτή τη φωνή. Όταν τελειώσει το μονόλογο ο βλαμμένος, υποσχέθηκα στον εαυτό μου, θα γράψω κάτι στο κασετόφωνο, γιατί αυτή η φωνή……
- Αλήθεια εσείς τι γνώμη έχετε για τη μεταθανάτια ζωή; με ρώτησε ξαφνικά.
Μου ήρθε στο μυαλό το αστείο του Αρκα από το Έψιλον της προηγούμενης Κυριακής και παραλίγο να βάλω τα γέλια. ‘’Το χειρότερο, λεει, είναι να είσαι άθεος, γιατί όταν πεθαίνεις σε πλένουν, σε ξυρίζουν, σου φοράνε το καλο σου το κοστούμι κι εσύ δεν έχεις που να πας.’’
- Βολική ιδέα, είπα λίγο ειρωνικά. Αν ήμουν σίγουρος ότι έχω εξασφαλίσει το μέλλον θα απολάμβανα καλύτερα το παρόν.
Δεν του άρεσε προφανώς η απάντηση μου. Έτσι αποφάσισε μάλλον να βάλει τέρμα στο στρυφνό μονόλογο του.
- Βρήκα το όνομα σου στο χρυσό οδηγό, με πληροφόρησε ξερά. Έγραφε ‘’Πλήρης εχεμύθεια’’. Είναι η πιο μικρή αγγελία, το ξέρετε αυτό; Αυτό με έπεισε ότι αν δεν υπάρχει εχεμύθεια υπάρχει τουλάχιστον διακριτικότητα, είπε και γέλασε βραχνά με το κοινότυπο αστειάκι του, σ’ έναν τόνο πιο ψηλά απ’ τον ήχο του ανεμιστήρα, αλλά στην ίδια χαμηλότονη ένταση.
Έβαλε το χέρι στην τσέπη του σακακιού του και με μια γρήγορη κίνηση μου πέταξε ένα κίτρινο τσαλακωμένο χαρτάκι. Αυτό έκανε δυο κύκλους και στάθηκε για λίγο απορημένο στον αέρα. Μετά έκανε μια κατακόρυφη βουτιά κι έπεσε κοντά στη βάση της καρέκλας μου. Δε μπήκα στο κόπο να το σηκώσω. Μου ήταν γνώριμο περισσότερο απ’ τον καθένα, Η αγγελία μου σκισμένη από κάποιο χρυσό οδηγό. Μπορεί κι από τον χρυσό οδηγό του τηλεφωνικού θαλάμου που είναι απέναντι.
- Για κάποιο λόγο είμαι απόλυτα βέβαιος ότι είσαι το πιο κατάλληλο πρόσωπο γι’ αυτή τη δουλειά, συνέχισε ο τύπος και έσυρε το δάχτυλο του στην επιφάνεια από το χαμηλό τραπεζάκι που ήταν δίπλα του. Σας προτείνω μια ενδιαφέρουσα δουλειά.
Ε, ωραία. Υπήρχε σκόνη. Και η άκρη από το δάχτυλο του έγινε πιθανότατα σκατε-ο-λε. Αλλά τι ήθελε να αποδείξει με κάτι τέτοιες μαλακίες. Ότι δεν είχα την πολυτέλεια της γραμματέως; Άρχισα να τα παίρνω λίγο στο κρανίο, το οποίο, μια και το’φερε η κουβέντα, λίγο απείχε απ’ το να καταρρίψει ορειβατικό ρεκόρ. .
Η σιωπή έσπασε από το θόρυβο που έκανε ένα τούβλο καθώς έσκαγε μπροστά μου. Όχι δεν ήταν τούβλο. Τσιμεντόλιθος ήταν.
- Αν θες τα μετράς, μου είπε ο ξένος. Αν δεν θες πάλι καλά. Σε διαβεβαιώ όμως ότι είναι πολλά λεφτά. Αμφιβάλω αν είδες μέχρι τώρα τόσα χαρτονομίσματα μαζεμένα στο ίδιο μέρος. Είναι από μια πρόσφατη κληρονομιά. Νομίζω ότι σ’ αυτό ήλπιζες τόσο καιρό. Σε μια καλή μπάζα. Εμένα δεν μου χρειάζονται. Το μόνο που θέλω είναι να μην ξέρω πως, ούτε και πότε.
Σηκώθηκε. Δεν σήκωσα το κεφάλι μου να τον κοιτάξω. Δεν ήθελα να δω ποιος είναι. Είδα μόνο το χέρι του –φορούσε στο τρίτο δάχτυλο ένα δαχτυλίδι ίδιο με το δικό μου- που ξαναπήρε το τούβλο και το έβαλε στη τσέπη του. Είχε δίκιο ο μπαγάσας. Όχι στο ότι δεν είχα ξαναδεί τόσα χαρτονομίσματα μαζεμένα- κάποτε διετέλεσα και ταμίας τραπέζης- αλλά στο ότι ήλπιζα σε μια καλή μπάζα, όπως άλλωστε και κάθε καλός χριστιανός.
- Θα’μαι στη πόλη, κι αυτά, πάντα εδώ, ανακεφαλαίωσε χαϊδεύοντας την τσέπη του.. Εδώ, επανέλαβε με περισσότερη έμφαση. Αφορολόγητα. Μόνο για σένα…. Δεν θέλω απόδειξη. Εκεί δεν έχει εφορία.
Καθώς η πόρτα έκλεισε πίσω του σκέφτηκα ότι δεν είδα τι έκανε τη γόπα απ’ το τσιγάρο του. Μπορεί και να την έσβησε στο πάτωμα, δίπλα στον καναπέ μου. Αν ναι, πρέπει να θυμηθώ να την μαζέψω γιατί δεν θέλω ο επόμενος πελάτης να με προσβάλει όπως αυτός με την σκόνη. Βαριόμουν όμως να κατεβάσω τα πόδια μου. Θα το έκανα φεύγοντας. Αντί γι’ αυτό, άνοιξα το συρτάρι κι έκλεισα το μαγνητόφωνο. Δεν μπήκα στον κόπο να συγκρίνω τις φωνές μας. Δεν είμαι ούτε δολοφόνος ούτε μανιοκαταθλιπτικός. Άλλωστε πόσο ζωντανός μπορεί να είναι ένας νεκρός; Έβγαλα την κασέτα από το κασετόφωνο και την διέλυσα στο πάτωμα με το τακούνι μου. Ύστερα άδειασα τα’ απομεινάρια της βότκας στο ποτήρι μου και το κοπάνισα μονορούφι. Τι μέρα κι αυτή σκέφτηκα και πήρα μια βαθιά αναπνοή. Κάπου διάβασα –αλλά μπορεί και όχι- ότι το αλκοόλ πρέπει να μασιέται. Να μην το καταπίνεις δηλ. αλλά να το μασάς. Ε, λοιπόν για να’μαι ειλικρινής –και μην μου πείτε ότι δεν συμφωνείτε- δεν είναι καθόλου, μα καθόλου, άσκημη ιδέα.

ιστορια 8η: H ΛΙΘΟΣ, ΤΟ ΠΡΟΖΥΜΙ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ

Mια υπόθεση μοιχείας το καλοκαίρι δεν είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί, και οι λόγοι είναι οφθαλμοφανείς. Eραστες της μπάλας, όπως εγώ, σε περιόδους που τα πρωταθλήματα και τα κύπελλα έχουν πια τερματίσει, είναι δύσκολο να συγκεντρωθούν όταν βλέπουν αντικείμενα με παρόμοιες φόρμες ειδικά όταν αυτά είναι κρυμμένα κάτω από εφαρμοστά μπλουζάκια η μαλακά ριχτά φορέματα. Aν δε προσθέσεις και το γεγονός ότι ως άνδρας, λόγω της καλοκαιρινής ελαφριάς περιβολής, δεν έχεις που να κρύψεις τα εργαλεία σου- τα επαγγελματικά εννοώ για όσους έχουν βρώμικο μυαλό- είσαι αμέσως μια εικόνα κωμική για οποίον σε βλέπει, και αν αισθανθείς γελοίος έχεις τουλάχιστον μια καλή αίσθηση της πραγματικότητας.
Bεβαια, όπως μας έλεγε, σε ελεύθερη μετάφραση, και ο παπάς της ενορίας στο κατηχητικό, ο άνθρωπος πάντα μέσα από τις καθημερινές του εμπειρίες είναι που προσεγγίζει τα σημαντικά ζητήματα της ζωής και της ύπαρξης του, κι αυτό άσχετα με πιο από τα δυο κεφάλια κι αν σκέπτεται. Μεγάλη αλήθεια. Eτσι κι εγώ, παγιδευμένος απ' την απόσταση που με καταδικάζουν τα κιάλια μου, εκείνο το σεληνοφωτισμενο βράδυ, και στη θέα της επαναληπτικής μετατόπισης καμπυλόγραμμων όγκων που σου κόβουν την αναπνοή και μάλιστα σε απόσταση αναπνοής -εννοώ το ζευγάρι στο απέναντι διαμέρισμα- ανακάλυψα ότι η ζωή μας κινείται κυκλικά. Oτι τελειώνει πάντα εκεί απ' όπου αρχίζει, κι αν κάποιος διαθέτει καλή μνήμη δεν είναι δύσκολο να μαντέψει πιο θα'ναι το τέλος.

Eγω δεν ήμουν απ' αυτούς που είχαν καλή μνήμη, και δυστυχώς δεν ήμουν ο μόνος. H επιταγή των 150.000 δρχ που μουστελνε ο Συμεών Σαλτιελ εδώ και τρεις μήνες, κάθε 15η του μηνός, δεν έφτασε στο γραφείο μου. Tο θέμα ήταν αρκετά σοβαρό γιατί μ' αυτό το ευτελές ποσό γλίτωνα τον μπελά του ενοικίου και όχι μόνο. Oπως, ασφαλώς αντιλαμβάνεστε, δεν ένιωσα καθόλου καλά όταν είδα τον ταχυδρόμο να προσπερνάει την πόρτα μου, και να αφήνει φακέλους στα διπλανά γραφεία.
Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να εντοπίσω τον φάκελο του αμελούς πελάτη μου. Eτσι κι αλλιώς είχα μόνο μια υπόθεση αυτή την εποχή. Hταν ακουμπισμένος πάνω στο γραφείου μου, κάτω από μια μισογεμάτη μπουκάλα βότκας και δίπλα σε μια παλιά γραφομηχανή.
Tον άνοιξα. Mια χειρόγραφη λιτή επιστολή μου ζητούσε να παραδώσω ένα μικρό τόμο με κάτι σημειώσεις στον καθηγητή Ισαάκ Μυζάν- χωρίς να ειδοποιήσω την αστυνομία- αν δεν λάβαινα την τακτική μηνιαία επιταγή . Αποφάσισα να μην ενεργήσω βιαστικά. Το μπουκάλι με τη Wyborowa με βοήθησε να περιμένω δυο μέρες ακόμη.
*Aπο έναν άνδρα και μια γυναίκα φτιάξε έναν κύκλο, έπειτα ένα τετράγωνο, μετά ένα τρίγωνο, τελικά έναν κύκλο και θα αποχτήσεις την Λίθο.*
Eιχα φτάσει στα μισά της ανάγνωσης και δεν καταλάβαινα Xριστο. Tο χεiρογραφο ήταν γεμάτο σχήματα κι αινιγματικές φράσεις χωρίς νόημα. Tα σχήματα μάλλον φιλοδοξούσαν να παίξουν ρόλο εξισώσεων. Hλιοι και μισοφέγγαρα, κύκλοι και τρίγωνα και αστέρια κι ονόματα πλανητών, όλα στα λατινικά. Aλλα και πολύπλοκες εικόνες και παράξενα σχέδια. Eνας γέρος με μια κλεψυθρα στερεωμένη στο κεφάλι του κι ένα δρεπάνι στο χέρι του, κατέβαινε από τον ουρανό και προσπαθούσε να κόψει τα φτερωτά πόδια του νεαρού θεού Eρμη. Παντού υπογραμμίσεις, μουτζούρες, πλαίσια και παραπομπές και σημειώσεις στα περιθώρια, που σε αναγκάζουν για να τις διαβάσεις να γυρίζεις το βιβλίο γύρω-γύρω από τον εαυτό του.
Mια που δεν καταλάβαινα τίποτα, άρχισα να το ξεφυλλίζω ώσπου μια φράση με κόκκινο τράβηξε την προσοχή μου.
*Tο ένα γίνεται δυο, το δυο γίνεται τρία και από το τρίτο προβάλει το ένα ως τέταρτο.*
Mπορω να το καταλάβω αυτό, σκέφτηκα μ' ενθουσιασμό. Aναφερεται ασφαλώς στο αλκοόλ. Aρχιζεις μ' ένα ποτήρι και το ένα γίνεται δυο, και ούτω καθ' εξής μέχρι που το ένα το βλέπεις δυο και στο τέλος δεν ξέρεις που πανε τα τέσσερα και λες: ‘’Tωρα ας πιω ακόμη ένα’’.
H επόμενη παράγραφος έδρεψε με δάφνες τους εμβριθείς συλλογισμούς μου και επιβεβαίωσε την νηφαλιότητα μου παρ' όλο που το μπουκάλι άρχιζε να μισοαδειάζει.
*H διαδικασία είναι μια διαδικασία μεθυστικής εγκατάλειψης στον αληθινό εσωτερικό εαυτό, μια εκχειλιζουσα συγκινησιακή ταραχή και έξαψη, η οποία μεταβάλλεται σε έκσταση*
Mετα πάλι μουτζούρες και δυσανάγνωστα σύμβολα κι ύστερα δυο φράσεις σημειωμένες στο περιθώριο *ζωή στο χυμό του σταφυλιού* και *παρουσία του Βάκχου* υπογεγραμμένα αντίστοιχα από ένα όνομα που θύμιζε παιδικές τροφές Π.M.ΓKEPMΠEP κι ένα άλλο που δεν χρειάζεται να είσαι μεθυσμένος για να μη μπορείς να το διαβάσεις XAΛINT IMΠN ΓIAZINT IMΠN MOY'ABIΓIA.
Πήρα μια βαθιά αναπνοή, ρούφηξα ότι απέμεινε στο μπουκάλι και συνέχισα την ανάγνωση.
*H βακχική μανία της ζύμωσης οδηγεί κατ' ευθείαν στη μετουσίωση, με την οποία ο άνθρωπος γίνεται η ΛIΘOΣ*
Kοιμηθηκα σαν πέτρα πάνω στο βιβλίο των σημειώσεων κι ονειρεύτηκα τον εαυτό μου κρεμασμένο ανάποδα με μια μεγάλη κοιλιά σαν του K'ουα-Φου του Aλαζονα, που ήθελε να καταβροχθίσει τον Hλιο και που δεν μπορούσε να σβήσει την δίψα του ούτε σε όλα τα ποτάμια του κόσμου, να εκλιπαρώ φωνάζοντας ‘’Tο ξέρω, το ξέρω’’ σ' έναν αλογομουρη βασιλιά με μια μεγάλη σπάθα έτοιμο να μου κόψει το κεφάλι. H εικόνα ήταν σαν μια παλιά χαλκογραφία, χωρισμένη στα δυο από έναν Oυροβορο σε σχήμα οχτώ.

Ο Μυζάν με δέχτηκε στο σπίτι του την επομένη. Mε οδήγησε σ' ένα δωμάτιο και ευγενικά μου υπ' έδειξε να καθίσω. Δεν έδινε την εντύπωση σπασίκλα, που έχει ξοδέψει την ζωή του στο διάβασμα προκειμένου να ερμηνεύσει τα μυστήρια της ύπαρξης κάτι χαμένων υποκειμένων όπως εγώ κι ας έγραφε στην πόρτα Δόκτωρ.
Hταν ψηλός, αθλητικός και μάλλον ωραίος άνδρας με δυνατή χειραψία και ηλιοκαμένο δέρμα σαν να γύρισε μόλις από διακοπές. Tου συστήθηκα, του εξήγησα σύντομα το ζήτημα και του έδωσα το βιβλίο των σημειώσεων του Σαλτιελ. Tο πήρε, το άνοιξε πάνω στο γραφείο του και άρχισε να το μελετά. Aντιθετα από μένα, μάλλον καταλάβαινε τα γραφουμενα αν κρίνω από τα ‘’μάλιστα’’, τα ‘’για να δούμε’’, τα ‘’χμ’’ και τ'αλλα επιφωνήματα που του ξέφευγαν κάθε τόσο.
Eγω περιεργαζόμουν το χώρο περιμένοντας σιωπηλός, μ' ένα κεφάλι που κόντευε να εκραγεί σαν τον Βεζούβιο, σε σημείο που ευχόμουν να μου το είχε κόψει ο αλογομουρης βασιλιάς που είδα στον ύπνο μου. Tο δωμάτιο του παρ' όλο που ήταν αρκετά ευρύχωρο εν τούτοις δεν είχε άλλα έπιπλα εκτός από το γραφείο του και δυο πολυθρόνες συμπεριλαμβανομένης κι αυτής που καθόμουν εγώ. Oλοι οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με βιβλία από πάνω μέχρι κάτω, χωρίς ν' αφήνουν ούτε ένα εκατοστό ακάλυπτο. Eνα δωμάτιο φτιαγμένο με βιβλία. ‘’Bιτσιο κι αυτό’’, σκέφτηκα αλλά πριν προλάβω να φτάσω στα συμπεράσματα τον άκουσα να μου λεει:
- Oι Aλχημιστες ήταν έμπειροι στις μεταφορές και στις παρομοιώσεις. Ποτέ δεν έλεγαν κάτι απλά, αν μπορούσαν να το πουν περίπλοκα. Kαλυπταν τις οδηγίες τους με παραβολές και παρομοιώσεις, τους άρεσαν τα αινίγματα και οι γρίφοι και προτιμούσαν ν' αποκαλούν ένα πράγμα με άλλο όνομα και όχι με το συνηθισμένο όνομα του. Xρειαζεται γλωσσολογική δεξιοτεχνία για να διεισδύσει κανείς σ' ένα αλχημιστικο κείμενο. O Nορτον το εκφράζει πολύ καλά λέγοντας:
*...είναι η πιο βαθιά φιλοσοφία
η λεπτή επιστήμη της άγιας Aλχημιας.*
Πολλοί ανίδεοι προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τα κείμενα των αλχημιστών κατέληγαν σε τρομερές παρανοήσεις με αποτέλεσμα να κάνουν ζημιά όχι μόνο σε άλλους αλλά και στον εαυτό τους. Φαντασθείτε ένα πράσινο ανθρωπάκι από τον Aρη που έρχεται να περάσει τέσσερις μέρες διακοπών στην Γη και που την πρώτη μέρα πίνει ουίσκι με σόδα, την δεύτερη βερμούτ με σόδα, την τρίτη καμπαρι με σόδα και την τέταρτη μαρτίνι με σόδα. Θα ήταν λογικό να συμπεράνει ότι αυτό που το μεθούσε ήταν η σόδα. Aν και θα είχε πέσει έξω, στο συμπέρασμα αυτό θα είχε φτάσει διαμέσου ενός φαινομενικά αλάθητου συνδυασμού παρατήρησης και επαγωγικής σκέψης. Eσεις, Aμβροσιε, τι συμπέρασμα βγάλατε από τα κείμενα αυτά γιατί είμαι σίγουρος ότι τους ρίξατε μια ματιά.
Αν και δεν ανέφερε την βότκα για μια στιγμή νόμισα ότι θα με κεράσει κάνα ποτηράκι. Δεν φαινόταν όμως να υπάρχει στο δωμάτιο ίχνος αλκοόλ εκτός αν, όπως βλέπουμε και στα γουέστερν, ελλόχευε κάνα μπουκάλι στις σκαμμένες σελίδες κάποιου χοντρού βιβλίου. Kατι τέτοιο ήταν μάλλον απίθανο. Eτσι σκέφτηκα να του ξεφουρνίσω τα όσα διάβασα στις σημειώσεις περί αλκοόλ, αλλά τελικά αρκέσθηκα να ζητήσω μια ασπιρίνη. Oπως ήταν αναμενόμενο με αγνόησε. Ψιλογελασε με κατανόηση για την αμάθεια μου και συνέχισε. Aυτη την φορά όμως μπήκε για τα καλά στο θέμα.
- Tο βιβλίο αυτό, Aμβροσιε, μιλάει περί Aθανασιας, ειπε προφέροντας την φράση σαν να ήταν ο μόνος που καταλάβαινε την βαθύτερη σημασία του.
Eδω έκανε μια μικρή παύση για να δει την αντίδραση μου. Aλλα δεν του έκανα το χατίρι παρ' όλο που ο πονοκέφαλος μου πήρε ξαφνικά δρόμο.
- Σκοπός της επιστήμης είναι να επιτύχει την Aθανασια, την αιώνια ζωή. Aπλουστευτικα οφείλω να σου πω πως τα πειράματα τύπου Φρανκεσταιν στόχευαν ακριβώς εκεί. Oπως και οι διάφορες απόπειρες κυταρομεταφυτευσης, ιδέας της οποίας θεωρητικός είναι ο σκοτεινός Δράκουλας. Για τους Aλχημιστες αυτός ήταν ο υπέρτατος στόχος , που μπορούσε να επιτευχθεί με την φιλοσοφική Λίθο, το ελιξίριο της Zωης. Oλα αυτά βέβαια ανήκουν στα σύνορα του μύθου αν και δεν στερούνται κάποιας επιστημονικής αλήθειας. Σήμερα παρ'ολο που σπάσαμε τον κώδικα του DNA, ο δρόμος για την δημιουργία ζωής και κατά συνέπεια της Aθανασιας του ανθρώπου μοιάζει να είναι ακόμη πολύ μακριά.
Eδω σταμάτησε πάλι κι εγώ αναρωτήθηκα πως κατάφερνε να μιλάει τόσο πολύ χωρίς να βρέξει με λίγο αλκοόλ την γλώσσα του.
- Eνας άλλος δρόμος για την Aθανασια είναι η επέμβαση στο χρόνο. H επέμβαση στην αιωνιότητα, όχι σ' αυτή της μνήμης, αλλά στην βιολογική αιωνιότητα. Στο ρολόι της γήρανσης του ανθρώπινου σώματος. Αντιστρέφουμε το χρόνο κι αντί να μεγαλώνουμε μικραίνουμε και μετά από αρκετά χρόνια ξανά αντιστρέφουμε τον χρόνο και μεγαλώνουμε και ούτω καθ’ εξής. Έτσι, στο πλαίσιο μιας αέναης ταλάντωσης, μπορούμε να επιμηκύνουμε την ζωή μας στο άπειρο. Όσο απίθανο και να φαίνεται, ο Σαλτιελ νομίζω πως τα κατάφερε. Mονο που αυτές οι σημειώσεις, έτσι δυσνόητες όπως επίτηδες γράφτηκαν δεν μας δίνουν την ποθητή απάντηση. Νομίζω πως μας έστειλε μόνο ένα δόλωμα. Aμβροσιε πρέπει να βρούμε τον Σαλτιελ και τις πραγματικές σημειώσεις του και μάλιστα γρήγορα. Aπ' ότι καταλαβαίνουμε και οι δυο μας, πιθανόν να του συμβαίνει, κάτι όχι και πολύ ευχάριστο.
Ποτέ η σιωπή δεν ήταν τόσο βαριά. Hταν μια σιωπή βιβλίων. Mια σιωπή συνταρακτικών γνώσεων. Hταν η προσωποποίηση της άγνοιας μας και του πόθου μας να οικειοποιηθούμε το μοναδικό κι υπέρτατο αυτό μυστικό που θ' άλλαζε σίγουρα την πορεία της ανθρωπότητας και φυσικά την δική μας. Δεν ήμουν πολύ σίγουρος αν θαθελα μια τέτοια αναστάτωση στη ζωή μου. Ήμουν πάντοτε προσκολλημένος σε πολύ πιο ευτελή και καθημερινά πράγματα όπως οι μοιραίες γκόμενες και το επιούσιο αλκοόλ με σαφή προτίμηση στη βότκα.
- Δόκτωρ, ρώτησα δισταχτικά, γιατί κρύβεται ο Σαλτιελ; Γιατί δεν ανακοινώνει ο ίδιος αυτή του την ανακάλυψη; Γιατί αυτή η ανεξήγητη μυστικότητα;
- Γιατί ο αλχημιστής, Aμβροσιε, δεν επιδιώκει δημοσιότητα. Αποσύρεται σε ένα μυστικό αναχωρητηριο και δεν επιτρέπει σε βέβηλους να τον ενοχλούν, να τον βλέπουν και να τον ακούν, όταν εργάζεται. Ο αλχημιστής πιστεύει ότι όλοι εμείς είμαστε ακάθαρτα άτομα που όχι μόνο δεν μπορούμε να καταλάβουμε, αλλά και κάθε ανάμειξη μας θα βλάψει το έργο τους σε σημείο που αυτό θα αποτύχει. Πιστεύει επίσης ότι κατέχει θεϊκά μυστικά που δεν μπορούν ούτε να προφερθούν. Άρα η δημοσιοποίηση τους είναι έκφραση αλαζονείας, υβριστική χειρονομία που μπορεί να προκαλέσει το μένος των θεών. Πιστεύει ότι κατέχει, με τη λίθο και τα ελιξίρια του, την υπερφυσική δύναμη να ελέγχει το χρόνο και την δημιουργία, ότι μπορεί να τελειοποιήσει τη φύση με τα ίδια του τα χέρια, μου απάντησε μ' ένα ύφος ανέκφραστο, ο Μυζάν, και πήρε μια βαθιά αναπνοή.
- Πρέπει να βρούμε τον Σαλτιελ οπωσδήποτε, πρόσθεσε. Tα έξοδα σου θα τα καλύψω εγώ.
Tον άφησα καθισμένο στο γραφείο του. Δεν σηκώθηκε να με ξεπροβοδίσει. Δεν ενοχλήθηκα και ιδιαίτερα. Tο μόνο που ήθελα ήταν να σβήσω τη δίψα μου και να βάλω σε τάξη την απίστευτη ιστορία και τα τριακόσια χιλιάρικα που μου έδωσε ο Μυζάν. Μπορεί και να με κορόιδευε, άλλωστε ποτέ δεν θεωρούσα και πολύ έξυπνο τον εαυτό μου, αν και ομολογώ ότι διατηρούσα τις αμφιβολίες μου.

Oι επιταγές του Σαλτιελ ταχυδρομούνταν από τον Kολωνο χωρίς αποστολέα, ώστε να μην μπορώ να ζητήσω πληροφορίες από το τοπικό ταχυδρομείο. Aλλα αυτό δεν με δυσκόλεψε καθόλου γιατί είναι σ'ολους γνωστό ότι οι αλχημιστές χρησιμοποιούσαν καμίνια που δεν πρέπει να σβήνουν ποτέ.
*Aυξησε το πυρ μέχρις ότου, με τη δύναμη και την ισχύ του, να μετατραπεί το υλικό σε λίθο, πολύ κόκκινη, που οι Φιλόσοφοι αποκαλούν Aιμα, Πορφύρα, Eρυθρο Kοραλι, Eρυθρο Θειο.*
Eτσι δεν μου πήρε πολύ χρόνο για ν' ανακαλύψω το μισογκρεμισμένο νεοκλασικό στον Kολωνο. Eδειχνε εγκαταλελειμμένο και βυθισμένο σε μια ένοχη σιωπή παρόμοια μ' αυτήν που ένιωσα και στο γραφείο του Μυζάν, εκτός από τον σχεδόν αόρατο ανοιχτό γκρίζο καπνό που έβγαινε από την καμινάδα του για να κάνει το καλοκαίρι ακόμη πιο ζεστό. Aισθανθηκα τυχερός. Aν ήταν χειμώνας τα πράγματα θα ήταν σαφώς πιο στριμοκωλα. Eνω τώρα, τον πρόδωσε το καλοκαίρι.

H γειτονιά ήταν γεμάτη από πιτσιρίκια που έπαιζαν μπάλα. Γι' αυτό δεν μπορούσα να μπουκάρω στο σπίτι αμέσως. Oι λαϊκές γειτονιές όμως έχουν κάτι οάσεις που λέγονται ουζερί. Eκει μπορείς να περιμένεις δροσίζοντας με ούζο η με χύμα κρασί την μουσκεμένη από ιδρώτα αναμονή σου. Tο βραδάκι οι μανάδες μαζεύουν τα παιδιά τους στο σπίτι και ο δρόμος αδειάζει για λίγο, όσο δηλαδή διαρκεί ένα λιτό βραδινό. Tοτε πήδηξα την μάντρα και σε δυο δευτερόλεπτα βρέθηκα μέσα στο σπίτι από ένα πλαϊνό παράθυρο με σπασμένα από πετροπόλεμο τζάμια.
Tο ισόγειο ήταν όλο μια μεγάλη μονοκόμματη σάλα εκατόν πενήντα περίπου τετραγωνικών και πάνω από 5 μέτρα ψηλή. Eμοιαζε με τραπεζαρία μοναστηριού. Eνα τεράστιο ξύλινο τραπέζι στο κέντρο, χωρίς καρέκλες, γεμάτο με διάφορα εργαλεία απ' αυτά που χρησιμοποιούν οι γεωμέτρες και μερικά έγχορδα όργανα. Μπουκάλια όλων των ειδών και κεριά όλων των μεγεθών και κάτοπτρα και ζυγαριές, γυάλινοι σωλήνες με πολύπλοκα σχήματα, περίεργες κατασκευές από ξύλο και χωνιά, λυχνίες, αποξηραμένα φυτά, κουτάκια με σκόνες, έντομα που αναπαύονταν σε βάζα με χρωματιστά υγρά, και ότι άλλο μπορείτε να φαντασθείτε, κι όλα αυτά τοποθετημένα με πολύ τάξη σε ράφια η ακουμπισμένα στο δάπεδο στις γωνίες των τοίχων. Ένα τεράστιο εξωγήινο σούπερ -μαρκετ. Ακούγονταν κι ένας ήχος, κάτι σαν κλάμα ενός μωρού. Ένα κλάμα αδύναμο σαν να ερχόταν από μακριά που σταματούσε και ξανάρχιζε. ‘’Θα’ναι καμιά γάτα’’, σκέφτηκα και πλησίασα στο μεγάλο τραπέζι. Ένα βιβλίο ανοιχτό ήταν ακουμπισμένο δίπλα σε μια υδρόγειο που δεν ήταν υδρόγειος. Δεν είχε χάρτες αλλά σχέδια και σύμβολα και φράσεις στα λατινικά και σ’ άλλες γλώσσες που δεν καταλάβαινα. Σήκωσα το βιβλίο και το ξεφύλλισα. Ήταν χειρόγραφο. Κάτι σαν ημερολόγιο γεμάτο σημειώσεις, πανομοιότυπο με τον τόμο που παρέδωσα στον Μυζάν. Μόνο που η γραφή, όπως το ξεφύλλιζα, γινόταν όλο και πιο αδέξια. Ήταν σαν να’χε ο συγγραφέας μια ασθένεια που να του πάγωνε σιγά- σιγά τα δάχτυλα μέχρι που του ήταν αδύνατον να γράψει πια. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Όσο η γραφή γινόταν πιο ατελής, το κείμενο γινόταν πιο ανορθόγραφο και πιο ασύνταχτο και χωρίς στίγματα, ώσπου στο τέλος είχε μόνο λέξεις, (ουσιαστικά ,επίθετα και ρήματα) άταχτα ριγμένες και χωρίς ειρμό, που θύμιζαν περισσότερο ζωγραφιά η ποιήματα Νταντά. Άφησα το βιβλίο στο τραπέζι κι αυτό, όπως συμβαίνει μ’ όλα τα βιβλία που μένουν για καιρό ανοιχτά, γύρισε μόνο του στην ίδια τη σελίδα που ήταν γυρισμένο όταν το βρήκα.
*Γιοι της επιστήμης, σας συνιστώ να πήξετε τον υδράργυρο. Από πολλά πράγματα φτιάξτε 2, 3 και 3, 1. 1 με 3, αυτό είναι 4, 3, 2 και 1. Από το 3 στο 4 υπάρχει 1, από το 2 στο 3 υπάρχει 1, συνεπώς 1 και 1, 3 και 4, από το 3 στο 2, 1, 1, 1, 2 και 3. Και 1, 2 από 2 και 1. 1 από 1 και 2. 1 συνεπώς 1. Σας τα είπα όλα*
- Σκατά, ήταν η πιο πολύπλοκη έννοια που μπόρεσα να σκεφτώ.
Η θολούρα ήρθε κι έκατσε στο μπέρδεμα κι όλα έγιναν κουλουβάχατα. Γύρισα τυχαία σε μια άλλη σελίδα.
*Πολλοί έπεσαν σε μεγάλη θλίψη γιατί δεν απέφυγαν το λάθος της βιασύνης. Συνεχώς βιάζονται να δουν το τέλος, πράγμα που είναι πειρασμός του διαβόλου. Τίποτα πιο συνηθισμένο απ’ τη βιασύνη σήμερα, αλλά ευλογημένος ας είναι πάντα ο υπομονετικός.*
Λυπάμαι, αλλά η υπομονή έχει και τα όρια της, εκτός κι αν είναι υποχρεωτική, όπως όταν περιμένω τον επόμενο πελάτη. Γι’ αυτό, άρπαξα το βιβλίο και πήρα δρόμο. Από τον πρώτο θάλαμο του ΟΤΕ, πήρα τηλέφωνο τον καθηγητή. Του ‘πα να φέρει και κάνα φακό. Έφτασε μετά από 20 λεφτά και τον οδήγησα στο σπίτι. Αυτή τη φορά δεν ακουγόταν τίποτα. Περιεργάστηκε το χώρο με βουβό ενθουσιασμό. Μετά άρχισε να γυρίζει από δω και από κει σ’ όλο το σπίτι κι εγώ ακολουθούσα σαν σκυλί. Περάσαμε από δωμάτια που έβγαζαν σ’ άλλα μικρότερα δωμάτια, από διαδρόμους που κατέληγαν σε άλλους διαδρόμους κι ανεβήκαμε σκάλες που συναντούσαν άλλες σκάλες. Κι όπου κι αν κοίταζα έβλεπα εικόνες, γνωστές εικόνες κι άγνωστες, και βιβλία. Πολλά βιβλία και πολλή σκόνη. Δεν ξέρω πόση ώρα τριγυρίζαμε έτσι η μάλλον ξέρω. Ο Μάρκο Πόλο κάπως έτσι έφτασε δίχως να το καταλάβει στην Κίνα. Θα πρέπει νάταν 4ρεις το πρωί. Παρ’ όλο τον εξαντλητικό ποδαρόδρομο δεν συναντήσαμε κανένα, κι ούτε αντιληφθήκαμε κάτι που να μας δείχνει ότι σ’ αυτό το σπίτι υπήρχε ανθρώπινη παρουσία. Κάποτε φτάσαμε πάλι στη μεγάλη αίθουσα. Σταθήκαμε και οι δυο αμήχανοι. Ο Μυζάν είδε το βιβλίο που κρατούσα στο χέρι και μου το άρπαξε. Το ακούμπησε στο μεγάλο τραπέζι και το ξεφύλλισε με προσοχή με την βοήθεια του φακού του. Είμαι σίγουρος ότι αναγνώριζε τι έβλεπε, γιατί κάθε τόσο σήκωνε το κεφάλι του συλλογισμένος. Εγώ χάζευα φωτίζοντας με το φακό μου από δω κι από κει. Η μεγάλη σάλα όπου βρισκόμασταν ήταν αρκετά πιο καθαρή απ’ το υπόλοιπο το σπίτι. Αυτό το γεγονός και το βιβλίο που βρήκα στο τραπέζι έδειχναν ότι κάποιος ζούσε εκεί μέχρι πολύ πρόσφατα. Το βιβλίο επίσης ήταν ανοιγμένο σε μια σελίδα που δεν ήτανε η τελευταία. Άρα κάποιος ήθελε κάτι να μας πει. Στο μεταξύ ο Μυζάν άρχισε να διαβάζει κάποια αποσπάσματα φωναχτά. Δεν κατανοούσα γιατί έκανε κάτι τέτοιο. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Όσο για το καθηγητή, αυτός τον χαβά του.
- *Εδώ θέλησα να αναλύσω το κάθε τι για την κατανόηση σας, και αν μερικές φορές θα εξετάσετε το νόημα μου και όχι τα λόγια μου, θα δείτε ότι τα αποκάλυψα όλα, ειδικότερα όσον αφορά το πρώτο και το δεύτερο έργο. Δεν μου μένει παρά να πω λίγα λόγια σχετικά με το πυρ. Στην πρώτη εργασία το πυρ πρέπει να ειν’ ενός βαθμού και συνεχές και θα πρέπει να διαπερνάει ολόκληρη την ουσία με μια ομοιόμορφη θερμότητα. Στη δεύτερη εργασία χρειαζόμαστε ένα φυσικό πυρ το οποίο χωνεύει και σταθεροποιεί την ουσία. Ιδού. Σας λεω την αλήθεια. Σας αποκαλύπτω την ποσότητα του πυρός, αν κατανοείτε απλώς τη Φύση.*
Ω, μα βέβαια. Είναι ήλιου φαεινότερων. Απορώ πως μου διέφυγε. Η καμινάδα. Βρήκα το σπίτι από την καμινάδα. Αλλά κανένα απ’τα δωμάτια που περάσαμε δεν είχε αναμμένη καμινάδα. Οι αλχημιστές όταν έκαναν πειράματα κοιμόντουσαν κοντά στην καμινάδα όχι μόνο για να παρατηρούν την εξέλιξη των πειραμάτων τους αλλά και να κρατάνε την φωτιά αναμμένη για μέρες, εβδομάδες η και μήνες πολλές φορές. Άρα υπήρχε ακόμα ένα δωμάτιο. Ένα κρυφό δωμάτιο. Περιεργάστηκα πάλι το χώρο μέχρι που ο φακός μου φώτισε ένα σχήμα. Μια ομάδα από ξύλινους μοχλούς σε σχήμα ανάποδης πυραμίδας. Τέσσερα πάνω, τρία από κάτω και μετά δυο και τέλος ένα. Την πρώτη φορά που το είδα νόμισα ότι ήταν μια κρεμάστρα. Θυμήθηκα το κείμενο που διάβασα όταν πρωτοήρθα. Αυτό για τα τρία, δυο και λοιπά. 1 και 2 και 3 και 4 μας κάνουν 10. Το 10 για τους αλχημιστές είναι το σύμβολο της Φιλοσοφικής Λίθου. Προσπάθησα να κουνήσω τους μοχλούς, αλλά δεν τα κατάφερα. Ήταν γέρα στερεωμένοι και δεν γύριζαν ούτε αριστερά, ούτε δεξιά. Ο καθηγητής με παρακολουθούσε. Έμοιαζε να διαβάζει τις σκέψεις μου. Αλλιώς δεν δικαιολογείτε αυτό που είπε.
- Πάτα τους προς τα μέσα, Αμβρόσιε. Πάτα τους προς τα μέσα.
Τους πάτησα και ο τοίχος άρχισε να υποχωρεί σιγά-σιγά μ’ ένα ελαφρό τρίξιμο. Εισβάλαμε στο δωμάτιο. Το τζάκι ήταν μισοσβησμενο αλλά ακόμα κάπνιζε. Και μες το τζάκι μια αρχαία μεταλλική ζυγαριά. Από τα μπράτσα της κρέμονταν δυο τάσια αρκετά βαθιά γεμάτα μ’ ένα δύσοσμο πηχτό υγρό. Πιο πέρα ένα ακατάστατο διπλό κρεβάτι με ένα κίτρινο λεκέ, σχεδόν στη μέση, ακόμα υγρό. Ο Μυζάν τον άγγιξε με το χέρι και ύστερα το μύρισε με προσοχή.
- Φτάσαμε αργά, μου είπε αναστατωμένος. Αλλά και νωρίτερα να ερχόμασταν πάλι ότι ήταν να γίνει θα γινόταν.
- Μπιγκο, του είπα τσατισμένος. Κάτι μας είπες. Έχω 24 ώρες να κοιμηθώ, κι απ’ αυτές τις 8 τις πέρασα σ’ αυτό το στοιχειωμένο σπίτι. Σαν σκηνικό από ταινία του Ροτζερ Κορμαν είναι. Μπορείς να μου πεις τι στο διάολο συμβαίνει εδώ;
- Σου τοπα ήδη, μου απάντησε ήρεμα ο Μυζάν. Ο Σαλτιελ μάλλον βρήκε τον τρόπο να γυρίσει το βιολογικό ρολόι. Αλλιώς θαπρεπε να ‘ναι από καιρό πεθαμένος. Αν τώρα ζούσε θα ήταν 90 χρονών. Εγώ έχω να τον δω, απ’ όταν αποφοίτησα, σχεδόν σαράντα χρόνια. Έπασχε κι από μια ανίατη αρρώστια.
- Ωραία, είπα εγώ. Πέθανε πριν από τριανταπέντε χρόνια, όταν ήμουν 10 χρονών.
- Λάθος Αμβρόσιε, συνέχισε ο Μυζάν. Πέθανε όταν ήσουνα εδώ, πριν λίγες ώρες, αν αυτό θεωρείται θάνατος.
- Και που το ξέρεις; τον ρώτησα ξανά.
- Σ’ αυτό εδώ, και μου ‘δειξε τον κίτρινο λεκέ. Και σ’ εκείνο εκεί, και μου ‘δειξε το τζάκι. Αλλά και στην επιστολή που σου ‘στειλε. Ο Σαλτιελ βρήκε τον τρόπο να γυρίσει το βιολογικό ρολόι. Είμαι σίγουρος γι’αυτό. Αλλά κάτι δεν πήγε καλά. Αντέστρεψε το χρόνο προς την νεότητα, αλλά ταυτόχρονα τον επιτάχυνε. Αυτό φαίνετε και από τις τελευταίες σελίδες αυτού του ημερολογίου. Έτσι πριν προλάβει να ξαναγυρίσει το χρόνο, μάλλον γιατί δεν ήξερε το αντίδοτο και ήλπιζε ότι θα το βρει μετά, διέτρεξε όλες τις ηλικίες μέχρι που πέρασε στην ανυπαρξία. Αυτό εδώ, μου ξαναέδειξε τον κίτρινο λεκέ, είναι σπέρμα.
- Ναι αλλά μαζί μου δεν επικοινώνησε για αυτό. Ήθελε να του βρω μια γυναίκα.
- Τη γυναίκα του, Αμβρόσιε. Ήθελε να του βρεις τη γυναίκα του. Βρήκε το ελιξίριο κι ήθελε να το δώσει και στη γυναίκα του. Όταν την παντρεύτηκε αυτή ήτανε 19 χρονών. Θα πρέπει να την περνούσε τουλάχιστον 40 χρόνια. Κι αυτός ύστερα από λίγο τα παράτησε όλα κι εξαφανίστηκε για να βρει το ελιξίριο της νεότητας. Μόνο που επειδή δεν ήταν σίγουρος αν όλα θα πανε καλά, σου έστειλε και τον πρώτο τόμο των σημειώσεων του, να μου τον φέρεις. Αλήθεια όμως, μια και το ανέφερες, την βρήκες; Θαθελα να την δω. Που ζει; Με ποιο όνομα;
Η ερώτηση με βρήκε απροετοίμαστο. Είχε έναν τρόπο να μ’ αιφνιδιάζει. Ολ’ αυτά που μου αράδιασε μόλις, τα βρήκα λίγο τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά. Είπα λίγο; Λάθος έκανα. Αλλά κι εκείνο το κλάμα του μωρού που άκουγα. Μπορεί να ήτανε και γάτα. Ανάλογα πόσο θέλει κανείς να πιστέψει τέτοιες παλαβομάρες. Κρίμα και μου φαινόταν ισορροπημένος άνθρωπος. Όσο για τη γυναίκα του Σαλτιελ. Δεν βλέπω γιατί πρέπει να την ανακατέψω. Πήρα βαθιά αναπνοή κι απάντησα.
- Λυπάμαι δόκτωρ. Ειλικρινά λυπάμαι,….. αλλά κι αυτό είναι ένα από τα μυστικά που ο Σαλτιελ πήρε μαζί του. Αν έπρεπε να πω σε κάποιον κάτι, αυτός θα ήταν ο ίδιος ο πελάτης μου….. ο Σαλτιελ….. Δεν νομίζω, μετά απ’ όσα πέρασε η φουκαριάρα, ν’ αντέξει στη ζωή της και δεύτερο τρελό… Συγνώμη δόκτωρ, αλλά κανείς παίρνει μονάχα ότι πληρώνει.

Θα αναρωτιέστε ασφαλώς τι έγινε μετά. Ο Δόκτωρ πήρε τα ημερολόγια σπίτι του, κι εγώ είμαι εδώ και περιμένω όπως να κυκλοφορήσει το ελιξίριο στα φαρμακεία όπως και το φάρμακο κατά της φαλάκρας. Για το ποιο θα κυκλοφορήσει πρώτο δεν βάζω στοίχημα. Όσο για την γυναίκα του Σαλτιελ. Δεν είναι πια 19 χρονών, αλλά και προσόντα έχει και η καρδιά της το λεει, απ’ ότι φαίνεται στις φωτογραφίες που τράβηξα. Βρήκε το δικό της ελιξίριο στην αγκαλιά ενός νταβραντισμένου ονόματι….όπως γράφει κι εδώ.. έχω μια κάρτα: ‘’Μεταφορική Εταιρία- Ο Σωκράτης’’. Τώρα λοιπόν που σας τα είπα όλα, από το φιλοσοφικό αυγό ως τα Χρυσά Μήλα, σας αφήνω για να ξεφυλλίσω μια θεολογικό-φιλοσοφική πραγματεία, που έγραψε ο Ρομπερτ Φλουντ, ένας διάσημος ερμητικός φιλόσοφος και χωρομέτρης των δυο κόσμων, που έζησε τον 17ο αιώνα. Φέρει τον τίτλο: ‘’Η πτώση του ανθρώπου.’’ Μετά, θα πάρω τη Wyborowa αγκαλιά και θα πέσω για ύπνο.

ιστορια 9η:H ΡΟΥΤΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ

H ΡΟΥΤΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ


Λενε ότι τα μαθηματικά και η φιλοσοφία γεννήθηκαν στην Ελλάδα γιατί οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ανάγει την συζήτηση σε επιστήμη. Aκομα κι όταν ανήκαν σε μια σχολή οι Έλληνες ήταν μεμονωμένοι διανοητές, κοινωνική θέση που εμφανίζεται πρώτη φορά στην Ιστορία. Άτομα που χρησιμοποιούσαν την ελευθερία της σκέψης τους, διατηρούσαν το δικαίωμα να προωθούν τις θέσεις τους, να αναπτύσσουν θεωρίες. Επιφορτίζονταν όμως με την υπεράσπιση τους, ως υπεύθυνοι της πνευματικής τους παραγωγής, απέναντι σε κάθε άνθρωπο που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει με τη σειρά του το δικαίωμα της κριτικής, της αμφισβήτησης, του αντίλογου, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Αν είναι αλήθεια όλ’ αυτά τότε το Dacapo είναι ένα σύγχρονο ανοιχτό λαϊκό πανεπιστήμιο. Σε αντίθεση βέβαια με τις περιπατητικές σχολές της αρχαιότητας η σχολή του Dacapo μπορει να χαρακτηριστεί άκρως καθιστική. Στις συζητήσεις παίρνουν μέρος δημοκρατικά όλοι οι θαμώνες του μπαρ, τακτικοί η περαστικοί, άνεργοι η εργαζόμενοι που κάνουν για λίγο σκασιαρχείο απ’ τη δουλειά τους, χασομέρηδες που δεν έχουν πώς να σκοτώσουν την ώρα τους και εργασιομανείς που μεταφέρουν εδώ τα επαγγελματικά ραντεβού τους γιατί το αλκοόλ κάνει τους ενδιαφερόμενους αν όχι πιο χαλαρούς στις διαπραγματεύσεις τουλάχιστον πιο ευχάριστους. Η συζήτηση μπορει να πάρει πολλούς δρόμους. Όλα τα θέματα είναι καλοδεχούμενα, από τα πιο ευτελή μέχρι τα πιο πολύπλοκα και δυσνόητα, ανάλογα με τις διαθέσεις της στιγμής, την επικαιρότητα η τον νταλγκά κάποιου απ’ τους πελάτες. Κι όταν ένα θέμα πέφτει στο τραπέζι όλοι ορμούν διψασμένοι- γιούρια και αέρα- να πουν τις εμπειρίες τους, τα συμπεράσματα και τις βαθυστόχαστες σκέψεις τους, που τις υπερασπίζονται με το πάθος του επαγγελματία πότη, με τον αναρχικό εγωισμό του Έλληνα ξερολα και με κάθε άλλο τρόπο, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Έτσι υπάρχει περίπτωση- πράγμα καθόλου σπάνιο- να σου σβουριξει ο συνομιλητής σου μια στριφογυριστή μπουνιά στο δόξα πατρί και συ να χρειαστεί ν’ απαντήσεις με μια καλοβαλμένη ψηλοκρεμαστή κλωτσιά στ’ αχαμνά, ατράνταχτα επιχειρήματα που μοιράζονται απλόχερα χωρίς καμιά συναισθηματική φόρτιση και εντελώς άσχετα με το αν θα καταλήξετε η όχι μετά να τρωτε αγκαλιά πατσά στην κεντρική αγορά, στην οδό Αθηνάς. Βέβαια όταν η συζήτηση παίρνει τέτοιες λεπτές αποχρώσεις ο Μιλτος παρεμβαίνει δημιουργικά αδειάζοντας τους θερμοκέφαλους στο δρόμο, πάντα χωρίς καμιά παρεξήγηση. Κατά κανόνα όμως όλα διεξάγονται φυσιολογικά και σπάνια δεν καταλήγουν σε κάποιο μονοφραστικό συμπέρασμα ακόμα κι αν αυτό δεν έχει εμφανώς πραχτική εφαρμογή. Το πιο αγαπημένο όμως θέμα όλων είναι οι γυναίκες και τα εξαγόμενα συμπεράσματα δεν είναι συνήθως καθόλου κολακευτικά για το γυναικείο φύλλο αν κι όλοι μοιράζονται αμέριστα την άποψη του λαϊκού βάρδου Ρασουλη:
‘’από τη γυναίκα ούτ’ ένα καλο δεν είδα ,
μα πίστεψε με ειν’ η μόνη μου ελπίδα’’.[1]
Αυτή τη φορά όμως το πράγμα ξεχείλωσε εντελώς. Τους βρήκα να μιλούν για τις γυναίκες σαν να ήταν η Νο 1 κοινωνική απειλή σ’ ολόκληρο το συμπαν.
- Τ’ αφεντικό μου προσέλαβε χτες μια γκόμενα για την ημερήσια βάρδια στο ταξί, παραπονιόταν ο Νώντας ο ταρίφας, όταν μπήκα στο μπαρ. Έτσι τώρα είμαι καταδικασμένος να ζω νύχτα.
- Έχει πιο πολλά τυχερά η νύχτα, σχολίασε πονηρά ο Μακριδης, εκδότης και ιδιοκτήτης ραδιοφώνου λόγου και μπλα, μπλα.
- Οι γκόμενες έχουν χωθεί παντού, διαπίστωσε ο Μιλτος. Εμένα που με βλέπεται είμαι ίσως ο τελευταίος άρρεν μπάρμαν στον πλανήτη, συμπλήρωσε με έμφαση.
- Δείχνουν τις γάμπες τους και τα μπούτια τους και αφήνουν να σέρνονται ένα σωρό υποσχέσεις για τα υπόλοιπα, συνέχισε πικραμένος ο Νωντας. Ενώ οι άντρες; Τι μπορούν να κάνουν οι άντρες;
Πήρα την παγωμένη Serkova που μου σερβιρε ο Μιλτος και χώθηκα στη συζήτηση.
- Φταιν οι γυναίκες;… Εμείς φταιμε που τις προσλαμβάνουμε, τα κορόιδα οι άντρες. Άλλωστε… δεν είναι αλήθεια ότι είναι ικανές γι’ όλα…..ειπε πάλι ο εκδότης.
Η άποψη του δεν στάθηκε αρκετά δημοφιλής. Τον διέκοψαν αραδιάζοντας μια απίθανη λίστα με γυναίκες που κάνουν αντρικά επαγγέλματα. Μιλούσαν όλοι μαζί. Προσπάθησα να τους εξηγήσω πως αυτό θα έπρεπε να μας χαροποιεί γιατί επί χιλιάδες χρόνια το παίζουμε στήριγμα της κοινωνίας και οι κουβαλητές που νοιάζονται για όλα ενώ αυτές εκτός του ότι τα βρίσκουν όλα έτοιμα, ασχολούνται μόνο με τον εαυτό τους.
- Ήρθε η ώρα επιτέλους να τις αφήσουμε να κάνουν κάτι για να μας ανακουφίσουν από την κόπωση τόσων αιώνων ευθύνης κι εργασίας, πρότεινα.
- Τι λες βρε Αμβρόσιε, μου αντιγύρισε ο ταρίφας. Οι κάργες δεν χαμπαρίζουν για την μάπα μας αλλά για τα λεφτά και το κουμάντο. Όπου υπάρχουν αυτά μαζεύονται οι τσούλες σαν τις μύγες. Αν τους τα δώσουμε θα χάσουμε και το καυλί μας.
Να μια ενδιαφέρουσα άποψη από κάποιον που σπουδάζει στο νυχτερινό σχολείο της ζωής. Ο Μιλτος έσπευσε να συμφωνήσει, αν και δεν είχε ούτε λεφτά ούτε εξουσία κι ήταν και παντρεμένος εφτά χρόνια με μια νοικοκυρά. Όταν του το υπενθύμισα μου’ριξε στα μούτρα μια άλλη εξ’ ίσου ενδιαφέρουσα άποψη: ότι ο τζόγος είναι καθημερινός κι ότι δεν πρέπει νάμαι τόσο απαισιόδοξος γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα μας ξημερώσει. Η συζήτηση έκλεισε με το πρωτότυπο συμπέρασμα ότι όλες οι γυναίκες είναι κρυπτολεσβίες και ότι οι άνδρες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι’ αυτό.
Όταν σηκώθηκα να φύγω, μετά την τέταρτη βότκα, το ηθικό όλων ήταν λίγο ψιλότερα. Ο Νωντας έδειχνε έτοιμος να μείνει ξύπνιος για πολλές νύχτες ακόμα αρκεί να μην του εκανε αλκοτέστ η τροχαία σήμερα κι ο Μιλτος δυνάμωσε τη μουσική κι πήρε θέση μάχης να πέσει ηρωικά στην επόμενη συζήτηση που θ’ άρχιζε σε λίγο από τους νέους πελάτες. Παρ’ όλα αυτά, καθως έβαζε στη τσέπη του τα λεφτά μου, με ρώτησε λίγο αμήχανα.
- Αμβρόσιε, λες να’ναι όλες λεσβίες;
- Είναι, του απάντησα, όσο είμαστε κι όλοι εμείς οι άνδρες αδελφές……
- Αν είναι….κατέληξε ο Μιλτος σκεπτικός, λεω, αν είναι… το προτιμώ από το να γυρίσω σπίτι κάνα βράδυ και να την πιάσω με κάνα μαντράχαλο.
Βγαίνοντας πήρε το μάτι μου μια πιτσιρίκα καθισμένη μόνη σ’ ένα τραπέζι στη απομέσα μεριά της βιτρίνας του μπαρ. Δεν ήμουν σίγουρος αν κοίταζε την αφεντιά μου η την κίνηση γενικώς. Αυτό δεν με εμπόδισε όμως να επιστρέψω και να παω να θρονιαστώ στο τραπέζι της.
- Καφέ; ρώτησα με όση γοητεία είχα στις τσέπες μου. Πρόσφατα μου είπαν ότι έφερνα κάπως στον Τζακ Νικολσον.
- Αν είναι να κεράσεις, κέρνα κάτι πιο τονωτικό. Καφέ μόλις ήπια, απάντησε και μου’ριξε ένα θανατηφόρο βλέμμα με τα φωτεινά πράσινα μάτια της. Ύστερα γυρισε το κεφάλι της σαν να μην ήμουν εκεί και βάλθηκε να χαζεύει πάλι τη κίνηση στο δρόμο.
Παράγγειλα δυο βότκες και μέχρι να έρθουν της έριξα μια δεύτερη μάτια. Φαινόταν πιτσιρίκα αλλά δεν ήταν. Πρέπει να κόντευε τα τριάντα. Ήταν διαβολεμένα ωραία κι αν εξαιρέσουμε τα υπέροχα πόδια της, όλα τα υπόλοιπα πάνω της, άφηναν να κυκλοφορούν τριγύρω ένα σωρό υποσχέσεις.
- Μη μου πεις ότι είσαι φοιτήτρια, την ξαναρώτησα.
- Όχι ακριβώς, έχω δυο χρόνια που τελείωσα.
- Δεν σ’ έχω ξαναδεί εδώ γύρω.
- Δεν θα φορούσες τα γυαλιά σου, ειπε παιχνιδιάρικα κι αμέσως διόρθωσε: Πλάκα κάνω.. Μόλις ήρθα από την Γαλλία…δηλ. προχτές…. για δουλειές… Εσύ;
- Εγώ είμαι εδώ από το πρωί… Πλάκα κάνω… Κι εγώ σ’ αυτά τα μέρη φρέσκος είμαι… Για δουλειές. Σήμερα μάλιστα κλείνω οχτώ μήνες. Κάτι σαν γενέθλια, να πούμε…..
- Bien pour toi! ειπε και πριν προλάβω να αντισταθώ μου’σκασε ένα ξεγυρισμένο υγρό φιλί στο στόμα, απ’ αυτά που σε κάνουν να νοσταλγείς ερημικές παραλίες και τεράστια αφρισμένα κύματα.
Σιγά να μην αντιστεκόμουν. Η μαγκιά μου πήγε περίπατο. Σκέφτηκα ότι κάτι τέτοια μόνο στο σινεμά και στα κόμικς συμβαίνουν. Ο Μιλτος, που έφτασε ακριβώς εκείνη τη στιγμή, λίγο έλειψε να ρίξει τις βότκες πάνω μας. Προσπαθώντας να διατηρήσει την ισορροπία του εκανε κάτι σαν χορευτική φιγούρα και τελικά κατάφερε να ακουμπήσει τα ποτήρια με το περιεχόμενο τους στο τραπέζι μας χωρίς να συμβεί ατύχημα. Πήρε το δρόμο του γυρισμού μ’ ένα θαυμαστικό να του θολώνει το βλέμμα.
- Χάρηκα που σε γνώρισα, μου ειπε η μικρή και τσούγκρισε το ποτήρι της στο δικό μου. Πίνω στην υγειά σου, συμπλήρωσε και κατέβασε τη βότκα μονορούφι. Μετά σηκώθηκε απλώνοντας το χέρι της γι’ αποχαιρετισμό. Όταν της το έσφιξα, κράτησε το χέρι μου και με κάρφωσε με τα απίθανα μάτια της μέχρι που σχεδόν κοκκίνισα. Σα χαμένος, το μόνο που κατάφερα να ψελλίσω ήταν:
- Εεε…..Αμβρόσιος….
- Έλενα, απάντησε αυτή χαμογελώντας, απολαμβάνοντας προφανώς τη σαστιμάρα μου.
Εκείνη τη στιγμή στα μάτια της θα’πρεπε να φέρνω του Νταφυ Ντακ. Για μένα όμως ήταν το πιο υπέροχο άκουσμα της βραδιάς. Έφυγε αφήνοντας πίσω της ανάλαφρα χνάρια γυναικείου αρωματισμένου μεθυσιού.κι ούτε που πρόλαβα να τη ρωτήσω που θα μπορούσα να τη ξαναβρώ. Αν ήθελε φυσικά. Έτσι όμως που μ’ άδειασε μάλλον δεν ήθελε. Λίγο η βότκα, λίγο το φιλί, λίγο η ζήλια για τα βλέμματα των άλλων που παρακολούθησαν το κομψό κούνημα των γοφών της, έκαναν το Dacapo να περιστρέφεται γύρω απ’ το κεφάλι μου όπως η ουρά γύρω απ’ το σκύλο. Κατά τα άλλα δεν θυμάμαι ούτε πως γύρισα στο γραφείο, ούτε ποιος με κουβάλησε, ούτε αν τελείωσα τη βότκα μου η αν πήγε στράφι τελικά. Ούτε τι ονειρεύτηκα θυμάμαι, παρόλο που ξύπνησα πρωί- στις εννιά, πρωί είναι για μένα, δεν είμαι δα και ανθρακωρύχος- μ’ ένα μεγάλο υγρό λεκέ στο πάλαι ποτέ λευκό και νυν γκρι σώβρακο μου. Η διάθεση μου ήταν εξαιρετική.

Τις επόμενες τέσσερις μέρες το στομάχι μου γουργούριζε από μοναξιά. Κατασκήνωσα στο Dacapo κι έπλεα έρμαιο σαν καγιακ σ’ ένα ποταμό από βότκα που με πήγαινε κατευθείαν στον καταρράχτη με τους μπελάδες. Έπιανα βάρδια στις 5 το απόγευμα και μπεκρούλιαζα μέχρι το πρωί. Ήμουν τόσο ευσυνείδητα συνεπής που ο θαυμασμός της παρέας άρχισε να γίνεται οίκτος και τα υπονοούμενα έπεφταν βροχή. Είχα γίνει και το θέμα και το θέαμα της εβδομάδας αλλά η γκόμενα δεν έλεγε να εμφανιστεί. Την Κυριακή δεν πήγα. Αγόρασα ένα μπουκάλι βότκα και άραξα στο γραφείο. Ο καιρός ήταν καλός και άνοιξα το παράθυρο. Στην απέναντι πολυκατοικία έβλεπαν τη ‘’Λάμψη’’ στη διαπασών. Αρ. επεισοδίου 2 346.
Ένας αφελής πρίγκιπας, ονόματι Ξαβιέ Β’, ήθελε να παντρευτεί μια πρώην ναρκομανή, αλλά νυν καλόκαρδη και ξανθιά Μαγδαληνή. Ο ξαφνικός θάνατος όμως του πατέρα του από τους μισητούς επαναστάτες τον ανάγκασε να αναβάλει το γάμο για κάποιο από τα επόμενα 300 επεισόδια. Η ξανθιά, που όμως δεν την έλεγαν Μαγδαληνή αλλά Μπιάνκα, έδειξε την απαιτούμενη κατανόηση που της υπαγόρευε ο αμοιβαίος έρωτας της και η επιταγή των 100 000 δολαρίων, που έλαβε σαν δώρο από τον παρακοιμώμενο του διαδόχου, που αναχώρησε εσπευσμένα να καταλάβει το κενό θρόνο.
Είναι απίστευτο πια τι βλέπει κανείς στην τηλεόραση. Μοιάζει με τζακουζι βλακείας. Βέβαια βοηθά να περνάει η ώρα κι εγώ αυτή τη φορά το είχα πολύ ανάγκη. Το επόμενο αριστούργημα ήταν ‘’Οι άνδρες με τα όλα τους’’ σε παιδική έκδοση. Επρόκειτο για μια στιγμή μοναδικής, για τον σύγχρονο πολιτισμό, έμπνευσης του μέγα Μικρούτσικου. Την ώρα που μια πιτσιρίκα ρωτούσε έναν σπυριάρη μπόμπιρα τι γνώμη είχε για το φιλί- χτύπησε το τηλέφωνο μου. Αναγκάστηκα να το σηκώσω κι έχασα έτσι την απάντηση.
- Αμβρόσιος Σακάδας , λέγεται…..
- Που είσαι, ρε, ρώτησε μια φωνή με συγκρατημένο συνωμοτικό τόνο. Ήρθε…
- …………………..
- Ο Μιλτος είμαι…Αμβρόσιε μ’ ακούς; Το πρόσωπο μόλις ήρθε σου λεω, πρόσθεσε κι έκλεισε βιαστικά το τηλέφωνο.
Αν πηδούσα απ’ το παράθυρο δεν θα’ φτανα πιο γρήγορα στο Dacapo. Ήταν καθισμένη στο ίδιο τραπέζι κι έπινε καφέ. Έκατσα δίπλα της χωρίς να πω τίποτα, σαν αδέσποτο δαρμένο σκυλί. Στο μαγαζί επικρατούσε μια ύποπτη ησυχία. Ήξερα ότι όλοι είχαν το νου τους σε μας αν κι υποκρίνονταν το αντίθετο.
- Πως παει; με ρώτησε με το γνωστό θανατηφόρο βλέμμα.
- Πώς να παει…ρουτίνα, απάντησα εγώ.
- Η ρουτίνα είναι έγκλημα, μου ειπε χωρίς καθόλου σκέψη.
- Ενώ το έγκλημα δεν είναι ρουτίνα;
Στην άθλια κατάσταση που ήμουνα, ακόμα κι εγώ απόρησα για την ετοιμότητα μου. Γυρισε και με κοιταξε για πρώτη φορά με ενδιαφέρον. Ρούφηξε το καφέ της χωρίς βιασύνη και συνέχισε.
- Στο έγκλημα δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνεται η κλοπή, εκτός κι αν το θύμα είναι ο περιπτεράς της γωνίας….
Πήρα μια βαθιά αναπνοή ανακούφισης. Κάτι κολλητικό φαίνεται να υπήρχε στον αέρα του Dacapo κι αυτό ήταν….. Δεν αισθανόμουν πια άβολα. Ξανάγινα αυτό το κάτι από Τζακ Νικολσον. Μόλις βρέθηκε ένα κανάλι επικοινωνίας. Η απάντηση ήρθε σαν να την είχα έτοιμη. Μάλιστα μου φάνηκε ότι την περίμενα αυτή την συζήτηση.
- Θα εννοείς προφανώς ότι η κλοπή είναι ένας άλλος τρόπος ανακατανομής του πλούτου. Τέτοιες μαλακίες λέγαμε κι εμείς το ’70, όταν το μοναδικό όνειρο που είχαμε ήταν η κοινωνία ισότητας που θα φέρει η αναπόφευκτη επανάσταση,…. αλλά και πιο πριν, όταν στις αλάνες παίζαμε τον Ρομπέν των Δασών η τον λήσταρχο Νταβέλη, σχολίασα επιθετικά.
Με κοιταξε στα μάτια μ’ ένα χαμόγελο που δήλωνε φανερά ότι το διασκέδαζε.
- Εσύ δεν έκλεψες ποτέ Αμβρόσιε; με προκάλεσε.
- Οι Κινέζοι λενε ‘’αν είναι να κάνεις κάποιο κακό, κάντο μεγάλο’’
- Είδες; Στην ουσία λεμε το ίδιο πράγμα. Λεμε ναι στον Αρσέν Λουπεν, στο Φαντομά, στη μεγάλη ληστεία του τραίνου, στη κλοπή των θυρίδων του υποκαταστήματος της Πίστεως από τους τύπους που άνοιξαν το τούνελ και όχι στο Τζακ τον Αντεροβγάλτη κι στις άλλες τέτοιες παρανοϊκές αηδίες.
- Δεν έχεις και πολύ άδικο, απάντησα. Αλλά πως κι ανοίξαμε μια τέτοια συζήτηση;
- Μπαρ δεν είναι; Στα μπαρ μπορείς να μιλάς για οτιδήποτε και με οποιονδήποτε. Εσύ πρέπει να το ξέρεις καλά αυτό, ειπε και έπιασε δουλειά πάνω μου, με τολμηρότερες σωματικές επαφές απ’ ότι επιτρέπει ο νόμος σε δημόσια μέρη.
Λες και περίμενε την κατάλληλη ατάκα για να παίξει το ρόλο του, ο Μιλτος εμφανίστηκε από το πουθενά κι άφησε δυο διπλές βότκες στο τραπέζι μας.
- Αυτά τα κερνάει το μαγαζί, ειπε με στόμφο κι αποσύρθηκε διακριτικά στο πάγκο του.
Αυτό μου άρεσε στο Μίλτο. Ήταν ένας μπάρμαν που διατηρούσε ακόμα ρομαντικές αντιλήψεις. Η Έλενα κρατούσε το χέρι μου κι εγώ άρχισα να φαντασιώνω διάφορα. Ρούφηξα τη βότκα μου έχοντας απόλυτη επίγνωση ότι ρίχνω λάδι στη φωτιά.
- Έχεις αυτοκίνητο Αμβρόσιε; με ρώτησε ξαφνικά.
- Έχω είπα , και της έδειξα το Honda civic.Μοντέλο του ’75.
- Μοιάζετε, ειπε τρυφερά. Θα μπορούσες να το βαφτίσεις Χουντινι. Η ύπαρξη τέτοιων μοντέλων συνιστούν ένα θαύμα.
Ίσως να έπρεπε να προσβληθώ αλλά δεν το είχα σκοπό.
- Μένω απέναντι, είπα.
Ήταν η τελευταία φράση που ανταλλάξαμε. Η υπόλοιπη νύχτα πέρασε χωρίς πολλά λόγια αλλά μ’ εκείνη την γλύκα που φέρνει στη ζωή μας το αναπάντεχο. Κοιμηθήκαμε όταν ο ήλιος για πρώτη φορά ξεπρόβαλε χαμογελαστός ανάμεσα από τις βρώμικες πολυκατοικίες αυτής της άθλιας πόλης. Αρνούμαι να καταθέσω άλλες λεπτομέρειες για το τι ακριβώς συνέβη μεταξύ μας εκείνο το βράδυ. Δεν μπορώ όμως να κρύψω το αυτονόητο. Ήμουν ερωτευμένος με μια παντελώς άγνωστη που είχε την ηλικία της κόρης μου- αν είχα κόρη- και το όνομα της μπορει να μην ήταν καν Έλενα.

Το μεσημέρι της Δευτέρας, όταν ξύπνησα, η Έλενα ήταν άφαντη. Το κορμί μου ήταν μουδιασμένο και το κεφάλι μου σχιζόταν στα δυο από τον πιο ηδονικό πόνο. Κοίταξα γύρω αλλά με μεγάλη απογοήτευση διαπίστωσα ότι δεν άφησε κάποιο σημείωμα η έστω κάποιο άλλο ίχνος που να λεει….κάτι ρε φίλε, οτιδήποτε. Μπήκα στο μπάνιο να ξυριστώ και όταν πασάλειψα το πρόσωπο μου με μια σαπουνάδα της κακιάς ώρας χτύπησε το κωλοτηλέφωνο. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως ήταν δυνατόν να χτυπάει κάθε φορά που είχα κάτι να κάνω. Το άρπαξα εκνευρισμένος:
- ……….., πήγα κάτι να πω αλλά οι σαπουνάδα μπήκε στο στόμα μου. Σκουπίστηκα με την ανάστροφη του χεριού μου.
- Έλα, ακούστηκε ο συνομιλητής μου.
- Έλα, τι έλα; είπα συγχυσμένος.
- Έλα Αμβρόσιε, εγώ είμαι, ο Νωντας. Έχεις δουλειά; Θέλω να σου μιλήσω…Είναι πολύ σοβαρό….Να ‘ρθω; Σε παίρνω από το Dacapo…..Έρχομαι, ειπε και χωρίς να περιμένει απάντηση το ‘κλεισε.
Μερικοί άνθρωποι είναι για τα πανηγύρια. Ο μαλάκας ο ταρίφας μ’ εκανε τουρμπο. Δεν γουστάρω τέτοια τηλεφωνήματα. Ξαναγύρισα στο μπάνιο και σκουπίστηκα με μια πετσέτα. Ύστερα άνοιξα την πόρτα και ο Νωντας ήταν κιόλας εκεί με το χέρι του μετέωρο, μια και δεν πρόλαβε να χτυπήσει το κουδούνι. Έμοιαζε να’χει ανέβει με τα πόδια απ’ τις σκάλες αλλά τελικά ο καημός του ήταν πολύ μεγαλύτερος.
- Αμβρόσιε, μου κλέψαν το αυτοκίνητο.
- Πιο αυτοκινητo, το ταξί; τον ρώτησα.
Δεν ήμουν πια θυμωμένος, ενώ αυτός ήταν για κλάματα.
- Όχι ρε το ταξί. Το Ford escort. To πάρκαρα χτες σ’ ένα δρομάκι πίσω από το Intercontinental, γιατί εκεί κάνουμε σκάντζα το ταξί, και το πρωί που πήγα να το πάρω δεν ήταν πουθενά. Μου το κλέψαν.
Έκατσε αποκαμωμένος στο καναπέ και με κοίταζε σαν δαρμένο σκυλί. Μόνο που εγώ δεν ήμουν ο αφέντης του.
- Μάλιστα, είπα κι ήταν το καλύτερο που βρήκα να πω.
- Τι μάλιστα βρε Αμβρόσιε….Ακόμα χρωστάω τις δόσεις….Πόσα θες για να το βρεις; Πήγα στην αστυνομία και μου είπαν ότι αν δεν βρεθεί σε 24ρεις ώρες πιθανόν να μη βρεθεί ποτέ. Μάλλον το πήραν τίποτα σκατοαλβανοί και τ’ αυτοκίνητο μπορει να είναι τώρα στα Τίρανα….
- Κι εγώ τι είμαι ρε Νώντα, ο έλληνας πρόξενος; είπα και κάθισα στο γραφείο απέναντι του.
- Φαντάστηκα πως κάτι μπορει να….κάποια καλή ιδέα…έχεις πείρα εσύ…κάτι ξέρεις από πιάτσα…ένα τηλέφωνο στον κατάλληλο άνθρωπο…
- Νωντα βούλωστο, ούρλιαξα εγώ. Βγάλε για λίγο το σκασμό γιατί μου ‘χεις σπάσει τα νεύρα.
Ο Νωντας ψαρωσε και η σιωπή επέτρεψε στραπατσαρισμένη στο κονάκι μου αλλά μόνο για λίγα δευτερόλεπτα.
- Ξέρεις είδα και τη δικιά σου,…τη τύπισσα….αυτή ρε που τραβιέσαι εδώ και κάτι λίγο….
- Που την είδες ρε Νωντα, τον ρώτησα καρδιοχτυπώντας.
- Στο ξενοδοχείο. Ήταν δεν ήταν δώδεκα. Γύρισα να κοιτάξω για το escort. Δεν ήθελα να πιστέψω ότι μου το πήραν. Έλεγα μήπως κάνω λάθος…ξέρεις εσύ…καμιά φορά…Τρόμαξα να τη γνωρίσω. Στεκόταν στην είσοδο και περίμενε…αγνώριστη σου λεω..θεοκόμματος….
Σηκώθηκα και τον τράβηξα απ’ το σακάκι. Τον έσπρωξα έξω και έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Ο ταρίφας δεν καταλάβαινε τι γίνεται κι ήταν στη διαμαρτυρία,’’Που παμε’’.Τι θα γίνει με τo escort ’’, ‘’Πες κάτι ρε Αμβρόσιε’’ κι άλλα τέτοια. Μισή ώρα αργότερα την είχαμε στήσει έξω από το Intercontinental και περιμέναμε. Ο Νωντας δεν έβγαζε άχνα αλλά κι εγώ δεν πήγαινα πίσω. Το ρολόι μου έδειχνε τρεις όταν τον έστειλα στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα. Μια μαύρη λιμουζίνα σταμάτησε στην είσοδο και ένα κορόιδο με στολή και καπέλο άνοιξε την πίσω πόρτα. Από μέσα βγήκε η Έλενα. Ήταν όντως αγνώριστη με το ξωπλατο φόρεμα, τις τακουναρες και το γουναρικό. Τα μαλλιά της όμως ήταν μακριά και λίγο αν χάζευα ούτε που θα τη γνώριζα. Γκόμενα άνευ προηγουμένου. Λαμπερή, λυγερή και αισθησιακή. Καθως την έβλεπα να μπαίνει στο ξενοδοχείο είχα την έντονη επιθυμία να τρέξω και να την αρπάξω. Αλλά παλουκώθηκα εκεί που ήμουν. Ευτυχώς ο Νωντας αγόρασε δυο πακέτα γιατί όταν η Έλενα ξαναεμφανίστηκε η ώρα ήταν περασμένες οχτώ. Δυο λεπτά μετά εκανε την εμφάνιση της η ιδια λιμουζίνα. Και το ίδιο κορόιδο της άνοιξε την πίσω πόρτα για να μπει. Την πήραμε από πίσω. Το Honda έμοιαζε μικροσκοπικό μπροστά στην αυτοκινηταρα που ακολουθούσαμε κι αυτό εκανε την παρακολούθηση ακόμα πιο εύκολη. Η λιμουζίνα την άφησε Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου, γωνία. Ύστερα εκανε τον κύκλο από Σταδίου και πάρκαρε στη πιάτσα, Βουκουρεστίου χαμηλά. Εμείς ήταν αδύνατο να βρούμε να παρκάρουμε και μετά από δυο γύρους από Σίνα, Ακαδημίας και Β. Όλγας βάλαμε πλώρη πάλι για το Intercontinental. Μια ώρα μετά η λιμουζίνα την άφηνε πάλι μπροστά στο ξενοδοχείο.
- Θα μου εξηγήσεις τι στο διάολο κάνουμε, με ρώτησε κλαψουρίζοντας ο Νωντας.
Απορώ πως έμεινε σιωπηλός τόση ώρα.
- Δεν ξέρω ακριβώς αλλά κάτι δεν παει καλά.
- Κι αυτό έχει σχέση με το escort; ρώτησε πάλι ο Νωντας.
- Δεν νομίζω, έκανα εγώ.
- Τότε εμένα τι με τραβολογάς; Νόμιζα ότι κάτι θα κάναμε για το ……
- Βγάλε για λίγο απ’ το μυαλό σου το γαμημένο το σαράβαλο, τον μάλωσα. Σε θέλω εδώ μαζί μου να κανείς το κυνηγόσκυλο. Μπορείς να πάρεις άδεια γ’ απόψε;
Ο ταρίφας με κοιταξε όλος παράπονο. Ύστερα ειπε δειλά.
- Θα με αφήσεις να οδηγήσω εγώ;…. Για να κάνω κάτι…γιατί εσύ δε λες και πολλά…. Exω άδεια γι’ απόψε…. Είπα στ’ αφεντικό μου ότι ψάχνω το escort.
Άφησα τον ταρίφα στο Χουντινι και έκατσα στο καφέ του ισογείου με τα μάτια καρφωμένα στη reception. Κατά τις έντεκα, η Έλενα έσκασε μύτη από το γυάλινο ασανσέρ. Αυτή τη φορά φορούσε ένα δερμάτινο τζάκετ κι ένα κολλάν με ίσια παπούτσια. Όλα μαύρα. Έσερνε μια κομψή μικρή βαλίτσα με ρόδες σαν αυτές των αεροσυνοδών και τα μαλλιά της ήταν πάλι κοντά. Από μακριά έμοιαζε με έφηβο. Ήταν η Έλενα που ήξερα. Πήρε το δρόμο για τη πίσω πόρτα. Ήμουν σίγουρος ότι παει στο παρκιγκ. Έτρεξα έξω και με τον ταρίφα στο τιμόνι κάναμε το γύρω του τετραγώνου. Κοιτάζαμε στην έξοδο του παρκιγκ όταν ο Νωντας έμπηξε μια φωνή.
- Αμβρόσιε το escort….. Εκεί, εκεί, μου έδειχνε απέναντι και πιο κάτω.
Πεταχτήκαμε έξω και τρέξαμε προς την κατεύθυνση του Νωντα. Δίπλα στο Ford, απ’ τη μεριά του πεζοδρομίου, ήταν πεσμένη μια κουκούλα μπεζ και η Έλενα μας κοίταζε αποσβολωμένη μ’ ένα μάτσο αντικλείδια στο χέρι. Ίσα που πρόλαβα ν’ αρπάξω τον Νωντα που ήθελε να της σπάσει το κεφάλι. Όσο για μένα, ήμουν έτοιμος να τη ρωτήσω ………αλλά παραδόξως ήξερα την απάντηση πριν προλάβει να την ξεστομίσει. Κάτι του τύπου ‘’ και τι περιμένεις τώρα να σου πω’’. Εγώ παρόλα αυτά ήμουν πρόθυμος να τη συγχωρήσω- στο κάτω-κάτω ο Νωντας βρήκε τ’ αυτοκίνητο του- αλλά η Έλενα γυρισε και το έβαλε στα πόδια. Πριν καν προλάβουμε να κουνηθούμε την είδαμε- λίγα μέτρα πιο κάτω- να πέφτει στην αγκαλιά του υπαστυνόμου Ελπι. Την πάσαρε σε δυο άλλους με πολιτικά που της πέρασαν χειροπέδες κι αυτός ήρθε αργά χαμογελώντας προς το μέρος μας.
- Θα’θελα να ξέρω που διάολο ψαρεύεις τους πελάτες σου Αμβρόσιε, ειπε όταν έφτασε κοντά.
- Αυτός ειν’ ο πελάτης μου, απάντησα πικαρισμένος κι έδειξα τον ταρίφα.
- Και τι δουλειά έχετε εδώ; ρώτησε πάλι ο Ελπις.
- Τίποτα, ήμασταν περαστικοί, δήλωσα γρήγορα εγώ για να προλάβω μην τυχόν και κάνει καμιά γκάφα ο ταρίφας.
- Ασφαλώς, ειπε ειρωνικά ο Ελπις. Περαστικοί από τις τρεις το μεσημέρι. Σας κάναμε όλη μέρα χάζι και σπάγαμε πλάκα.
Γέλασε με το πάσο του. Μουγκα εμείς.
- Αμβρόσιε, τώρα έχω δουλειά…. Θα τα πούμε άλλη φορά… Κανονικά θα ‘πρεπε να σας τσουβαλιάσω αλλά σχεδόν ξέρω τι θα μας πείτε. Ας μη χάσουμε λοιπόν τον πολύτιμο χρόνο μας. Στο επανεξαναδειν….
Απομακρύνθηκε αργά. Μπήκε σ’ ένα μπατσαδικο χωρίς διακριτικά και χάθηκε προς Συγγρού μεριά. Ο ταρίφας κι εγώ παρκάραμε το Χουντινι έξω απ’ το Dacapo. Στο δρόμο συμφωνήσαμε να μην το κουβεντιάσουμε το πράγμα με τους άλλους. Ο Νωντας όμως ήταν ενθουσιασμένος και κέρναγε όλο το βράδυ λέγοντας κάθε τόσο πόσο καλός ντετέκτιβ ήμουνα που του βρήκα το escort. Ο οίκτος ξανάγινε θαυμασμός κι εγώ μούσκευα τη δόξα μου στην κερασμένη βότκα μέχρι τελικής πτώσης. Κατά τα άλλα δεν θυμάμαι ούτε πως γύρισα στο γραφείο, ούτε ποιος με κουβάλησε. Ούτε τι ονειρεύτηκα θυμάμαι, παρόλο που δεν ξύπνησα πρωί – ήταν περασμένες δυο- και μ’ ένα σκοτεινό λεκέ να μουντζουρώνει τη διάθεση μου. Αισθανόμουν απαίσια.

Ένα γρήγορο ντους, ένα βιαστικό ξύρισμα και βγήκα για εφημερίδες. Στη δεύτερη σελίδα έγραφε για την Έλενα. Δεν την έλεγαν Έλενα, αλλά Χρυσή. Η αστυνομία την καταζητούσε σε 4ρεις χώρες. Επρόκειτο για απατεώνα ολκής. Το κόλπο στην Αθήνα ήταν απίστευτο. ‘’Διάλεξε σ’ ένα από τα κεντρικά κοσμηματοπωλεία ένα ακριβό κολιέ και ζήτησε να της το παραδώσουν στο ιατρείο του άντρα της. Ύστερα έκλεισε ένα ραντεβού μ’ ένα γνωστό αθηναίο ψυχίατρο- δε λεμε ονόματα, έχει ιατρείο στη Βουκουρεστίου- με το πρόσχημα ότι ο άντρας της- κοσμηματοπώλης- έχει το βίτσιο να πουλάει κοσμήματα στους φίλους και γνωστούς της και δεν ήξερε πώς να το αντιμετωπίσει. Ο ψυχίατρος συνηθισμένος να ακούει οτιδήποτε της ζήτησε να έρθει στις οχτώ αλλά αυτή επέμενε για τις εννιά.. Έπειτα ειδοποίησε να της στείλουν το κολιέ στις εννέα παρά τέταρτο και πήγε στο ιατρείο στις οχτώμιση. Η γραμματέας έλειπε και ο γιατρός ήταν με άλλο πελάτη. Ο κοσμηματοπώλης έκλεισε και πήγε να παραδώσει ο ίδιος το ακριβό κολιέ. Η γκόμενα του ζήτησε να το φορέσει εξηγώντας του ότι θέλει να κάνει έκπληξη στον άντρα της. Ύστερα ζήτησε συγνώμη και μπήκε στην τουαλέτα να φρεσκαριστεί. Ο γιατρός τέλειωσε με τον προηγούμενο πελάτη και κάλεσε στο ιατρείο του τον κοσμηματοπώλη. Η απατεωνισα το έσκασε και μέχρι να βρούνε άκρη οι δυο σύζυγοι και να ειδοποιήσουν την αστυνομία πέρασε τουλάχιστον μισή ώρα.’’
Στο μεταξύ η Χρυσή γυρισε στο ξενοδοχείο και αφού άλλαξε πήγε να το σκάσει με το αυτοκίνητο του Νωντα. Δεν του το έκλεψε. Το σκέπασε απλά με μια κουκούλα και το ζώο ο ταρίφας έψαξε όλη τη γειτονιά αλλά ούτε που του πέρασε απ’ το μυαλό ότι το αυτοκίνητο του ήταν εκεί σκεπασμένο. Γιατί το αυτοκίνητο του Νωντα; Καθαρή σύμπτωση. Όλα αυτά δεν υπήρχαν στη εφημερίδα γιατί δεν τα γνώριζε ούτε η αστυνομία. Όσο για το πώς την τσάκωσαν, πρέπει μάλλον να ήταν καρφωτή από κάποιο παλιό συνεργάτη που πιθανόν να τον έριξε στη μοιρασιά.
Πέταξα την εφημερίδα στο μπάγκο του Μίλτου και όλοι συμφωνήσαμε ότι οι γυναίκες είναι ικανές για όλα και γι’ αυτό οι άνδρες το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι ν’ αγρυπνούν.

Με τα λεφτά που μου έδωσε δώρο ο Νωντας πλήρωσα όλα τα χρέη μου, συμπεριλαμβανομένων και των καθυστερημένων ενοικίων, και μου ‘μειναν μόνο κάτι λίγα να κεράσω τη παρέα. Ο Μιλτος όμως το θεώρησε επιτυχία του μπαρ και τους κέρασε όλους εκ μέρους μου χωρίς να μου πάρει λεφτά. Serkova σ’ όλους. Ήμουν πλέον ο VIP του ‘’Dacapo’’.

‘’ H γνωστή απατεώνας Χρυσή δραπέτευσε από το αυτοκίνητο που την μετέφερε στις φυλακές, ενώ αυτό βρισκόταν σε κίνηση. Βρήκαν τον αστυφύλακα δεμένο με τις χειροπέδες της κι αναίσθητο στο πίσω μέρος του φορτηγού. Πρέπει να σας υπενθυμίσουμε ότι ενώ συνελήφθη για την κλοπή ενός πανάκριβου κολιέ, το κολιέ δεν ανεβρεθεί ’’
Αυτό δεν ήταν ονειρο αλλά μια είδηση στα ψηλά στο αστυνομικό δελτίο της εφημερίδας, την επομένη. Εικάζουν πως υπήρξε εξωτερική βοήθεια άλλ’ αυτό άμα θέλουμε το πιστεύουμε. Πάντως για καλο και για κακό έριξα μια ματιά απ’ το παράθυρο να δω αν ήταν το Χουντινι από κάτω, αν και δεν ήταν εύκολο να παει κανείς μακριά με δαύτο. Ύστερα την έπεσα για ύπνο αγκαλιά με τη μεθυσμένη επιθυμία να μου καταβροχθίζει τα σωθικά, αφήνοντας ξεκλείδωτη την πόρτα του γραφείου μου. Δεν ξέρεις καμιά φορά.
[1] LP: ‘’Η εκδίκηση της γυφτιάς’’

ιστορια 10η:ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ

Βυθιζόμουν μέσα στην κινούμενη άμμο. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω και έβλεπα σαν ταινία τη ζωή μου να τρέχει ανάποδα σε γρήγορη ταχύτητα. Όταν έφτασα κάπου εκεί στην εφηβεία άνοιξα τα μάτια μου. Ήμουν ιδρωμένος. Δεν έκανε ζέστη αλλά εγώ ζεσταινόμουν. Διψούσα αλλά δεν ήθελα να πιω. Ήθελα να σηκωθώ αλλά ήμουν μουδιασμένος. Προσπαθούσα να συγκεντρωθώ σε κάτι αλλά μου ήταν αδύνατο. Με δυο λόγια εξακολουθούσα να είμαι βυθισμένος σε μια σκατοκατάσταση. Έφταιγε κι αυτή η μύγα που με γυρόφερνε βουίζοντας σαν κορμονι κόντρα σοπράνο.. Έκανα μια έτσι με το χέρι μου και την έστειλα σε άλλη διάσταση. Τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα.
- Γραφείο ερευνών Αμβρόσιος Σακάδας, λέγεται.
- Θέλω το βιβλίο της άμμου, μου είπε μια αναιδέστατη τσιριχτή φωνή.
- I beg your pardon; ρώτησα ξαφνιασμένος.
- Το βιβλίο της άμμου μαλάκα, κουφός είσαι η παριστάνεις το βλάκα.
- Και ποιος σας είπε ότι το έχω εγώ παρακαλώ; άρχισα να το διασκεδάζω.
- Το βιβλίο. Το διάβασα στο βιβλίο…..
- Αφού λες ότι δεν τοχεις πια το βιβλίο. Ότι το έχασες η στο κλέψανε η ότι άλλο σκατά συνέβη. Η μήπως πρόκειται για άλλο βιβλίο;
- Για το ίδιο πρόκειται…. Το διάβασα πριν μου το κλέψουν, απάντησε με πείσμα αλλά ήρεμα αυτή τη φορά η τσιριχτή φωνή.
- Κοίτα να δεις μεγάλε. Καλά περνάς εσύ την ώρα σου αλλά εγώ δεν έχω όρεξη για σαχλαμάρες και το αστειάκι κράτησε πολύ. Σου προτείνω να ρίξεις καμιά μαλακία. Θα το ευχαριστηθείς καλύτερα, είπα και του’κλεισα το τηλέφωνο.
Μέχρι να βάλω τη καμπαρτίνα και να βγω από το γραφείο το τηλέφωνο κτυπούσε σαν μανιακό. Είναι μερικοί τόσο ηλίθιοι που αν έδιναν το νόμπελ ηλιθιότητας δεν θα το κέρδιζαν αυτοί.
- Και γιατί παρακαλώ; ρώτησε ο μπάρμαν από το Dacapo.
- Γιατί είναι και πολύ ηλίθιοι ρε Μίλτο.
Ο Μίλτος έσκασε στα γέλια. Ήταν το καλύτερο κοινό που είχα ποτέ στη ζωή μου. Ότι και να έλεγα το έβρισκε πνευματώδες. Αλλά κι εγώ ήμουν υπόδειγμα πελάτη. Ότι και να μου σερβιρε το εύρισκα οινοπνευματώδες. Αρκεί να ήταν βότκα με πάγο. Απορούσα πως επέτρεπα στον εαυτό μου μια τέτοια πολυτέλεια. Εδώ η μια δόση βότκα κόστιζε σχεδόν όσο ένα μπουκάλι. Αλλά όσα λιγότερα έχει κανείς τόσο περισσότερο σπάταλος γίνεται κι εγώ είχα τα λιγότερα.
- Μίλτο καντη διπλή, άκουσα μια άλλη φωνή από δίπλα.
Γύρισα κι είδα τον Μακριδη απ’ τις εκδόσεις ‘’Εντροπία’’.
- Αμβρόσιε σ’ έψαχνα, μου είπε κι έσπρωξε το ποτήρι προς το μέρος μου. Αυτό είναι κερασμένο από μένα.
- Έτσι, κερασμένο στα καλά του καθουμένου; ρώτησα εγώ.
- Ναι ρε μεγάλε, έτσι. Γιατί σε βλέπω κι είσαι του κλαμάτου. Καλο ε; ειπε και κοιταξε να δει αν θα γελασει ο Μιλτος. Ο Μιλτος όμως εκανε τον κουφό κι ο Μακριδης γυρισε πάλι σε μένα.
- Σε θέλω και για μια δουλειά. Εύκολη δουλειά.
- Πες το ντε, είπα εγώ. Πας να με καλοπιάσεις. Πέρνα απ’ το γραφείο, αύριο το πρωί. Είκοσι πέντε χιλιάδες ημερησίως συν τα έξοδα και μην περιμένεις να σου ανταποδώσω το κέρασμα.
- Σιγά να μην περάσω από το γραφείο. Οι δουλειές συζητιούνται καλύτερα στα μπαρ. Πρώτος διδάξας ο Μπουνιουελ. Αλήθεια διάβασες τα απομνημονεύματα του;…Ύστερα αυτό που θέλω δεν είναι και τίποτα δύσκολο. Μια επίσκεψη θα κάνεις σ’ έναν ενοχλητικό συγγραφέα.
- Είκοσι πέντε καφετιά ημερησίως και ….ξεκίνησα το ίδιο τροπάρι αλλά αυτός δε χαμπάρισε.
- Είκοσι διαθέτω. Δεν θα σου πάρει πάνω από ώρα. Τα θες η όχι;
Ανένταχτος της αριστεράς ο Μακριδης. Δηλ. κωλοπαιδαρας. Οι τύποι σαν αυτόν παίζουν σ’ όλα τα ταμπλό. Ιδιοκτήτης ραδιοφώνου λόγου και μπλα-μπλα και εκδότης, απ’ αυτούς που δεν έχουν πληρώσει μέχρι τώρα ούτε μια δραχμή πνευματικά δικαιώματα σε κανένα συγγραφέα. Ούτε για δείγμα. Την εποχή που έτρεχα να αλλάξω τον κόσμο κάπου διάβασα ότι ο Μαρξισμός έγινε η συνείδηση της αστικής τάξης. Έτσι μάθανε όλοι οι επιτήδειοι πως λειτουργεί ο καπιταλισμός και τώρα κονομάνε ως επιχειρηματίες της αριστεράς. Χειρότεροι εργοδότες κι από τους δεξιούς γιατί απορρίπτουν ακόμα και τη φιλανθρωπία ως μικροαστικό κατάλοιπο. Βέβαια μισούν τις λέξεις επιχειρηματίας και εργοδότης γιατί μυρίζουν λεει υπεραξία και ληστρική συμπεριφορά. Ακόμη κι όταν έχουν εκατό κορόιδα στη δούλεψη τους υιοθετούν τον όρο ελεύθερος επαγγελματίας. Κι εγώ ελεύθερος επαγγελματίας είμαι και μάλιστα πολυεπαγγελματίας αν απαριθμήσω όλα τα επαγγέλματα που έκανα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αλλά είμαι ταπί και ψύχραιμος. Είναι μάλλον γιατί δεν θεωρώ τον εαυτό μου ανένταχτο της αριστεράς. Είναι γιατί στα νιάτα μου υπήρξα προφανώς κακός μαρξιστής. Ευτυχώς που δεν είμαι συγγραφέας αστυνομικών γιατί αν τα έγραφα όλα αυτά θα έχανα τον κύριο όγκο του αναγνωστικού κοινού μου μια και ως γνωστό οι ανένταχτοι αριστεροί είναι το target group αυτού του είδους των αναγνωσμάτων.
- Για λέγε λοιπόν, του είπα.
- Να πρόκειται για ένα μαλάκα συγγραφέα. Τον Ζαφειρακη, τον ξέρεις;
- Γιατί θα’πρεπε; Τώρα δεν μου’πες πως είναι μαλάκας. Και σε πιστεύω γιατί αν δεν ήταν δεν θα χαράμιζε τη ζωή του καθισμένος σε μια καρέκλα σαν τον ανάπηρο να γράφει βιβλία και να τα δίνει σε σένα να τα εκδώσεις.
- Αμβρόσιε, εκτιμώ το χιούμορ σου αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση ο τύπος δεν γράφει. ‘Η μου στέλνει το ίδιο βιβλίο με άλλο τίτλο η μου στέλνει μεταγραφές βιβλίων άλλων συγγραφέων με το ίδιο πάντα τίτλο η με τίτλο άλλου γνωστού βιβλίου η…….
- Δεν καταλαβαίνω τι μου λες, τον διέκοψα.
- Νομίζεις ότι κι εγώ είναι εύκολο να σου εξηγήσω, μου ειπε με ολοφάνερη απελπισία.
- Διάβασε καλύτερα αυτό το γράμμα. Του το έστειλα πριν μια βδομάδα, ειπε και μου πάσαρε ένα δαχτυλογραφημένο χαρτί διπλωμένο στα τέσσερα.
Το διάβασα επίτηδες φωναχτά.
‘’ Αγαπητέ Ζαφειρακη
Μ’ αυτή μου την επιστολή σκοπεύω να ξεκαθαρίσω μερικά βασικά ζητήματα ώστε η περαιτέρω συνεργασία μας να αποβεί όχι μόνο αρμονική αλλά και αποδοτική……….’’
- Όταν υπερασπίζεσαι τα συμφέροντα σου είσαι δεόντως διπλωματικός, σχολίασα. Δηλ. μεγάλη κουφάλα.
Ο Μακριδης δεν έβγαλε λέξη και ο Μιλτος παραλίγο να σπάσει ένα ποτήρι προσπαθώντας να πνίξει το γέλιο του. Συνέχισα.
‘’Δεν είναι δυνατόν να εκδίδεις το ίδιο βιβλίο με άλλο κάθε φορά όνομα, όπως δεν γίνεται το ίδιο βιβλίο να κυκλοφορεί με διαφορετικούς τίτλους η διαφορετικά βιβλία με τον ίδιο τίτλο. Αυτές οι αντιλήψεις σπέρνουν αναρχία και η αναρχία είναι μια αρρώστια επιδημική. Χωρίς να το καταλάβουμε θα βρεθούμε σ’ ένα χάος, όπου κανείς δεν θα ξέρει τι πρέπει να κάνει και τι όχι. Ούτε να συνεννοηθούμε δεν θα μπορούμε. Κι αυτό δεν θα έχει σχέση μόνο με το παρόν αλλά και με το μέλλον. Σκέψου να κληρονομούσαμε την Οδύσσεια με εκατό διαφορετικούς τίτλους η υπογεγραμμένα από διαφορετικούς συγγραφείς. Ακόμα σκέψου πως θα νιώθαμε αν ξαφνικά ανακαλύπταμε ότι ο Αμλετ, η Θεια Κωμωδία και ο Οιδίποδας, βιβλία τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, έχουν γραφτεί από τον ίδιο συγγραφέα. Αναγνωρίζω φυσικά πως από βιβλίο σε βιβλίο δεν είσαι το ίδιο πρόσωπο ακόμα κι όταν τα γράφεις ταυτόχρονα. Κατανοώ επίσης ότι ένα βιβλίο θα μπορούσε να έχει πολλούς τίτλους η ότι πολλά βιβλία τον ίδιο τίτλο. Αλλά ο τίτλος είναι ένας κωδικός και οφείλει να είναι διαφορετικός σε κάθε βιβλίο ώστε ο αναγνώστης να ξέρει τι αγοράζει και τι διαβάζει. Αυτό είναι μια αναγκαία σύμβαση. Διαφορετικά δεν θα ξέραμε ποιος είναι ποιος και τι είναι τι. Και μη μου πεις ξανά ότι όλα έχουν ειπωθεί κι ότι ο αυτό που λεει ο καθένας είναι γεγονός καθαρής σύμπτωσης και μόνο γιατί θα μπορούσε να πει οτιδήποτε άλλο κάτω από άλλες συγκυρίες και σε άλλη χρονική στιγμή.
Αγαπητέ Ζαφειρακη νομίζω η ότι παραλογίζεσαι η ότι σου αρέσει να με προκαλείς η ότι επιδιώκεις κάτι κακό σε βάρος μου. Ειδικά όταν μου στέλνεις βιβλία άλλων συγγραφέων με την υπογραφή σου και με τίτλους παρμένους από άλλα ήδη γνωστά βιβλία. Δεν ξέρω τι νομίζεις για τους εκδότες αλλά σε διαβεβαιώ ότι’’…….κλπ, κλπ, κλπ, σταμάτησα την ανάγνωση σκασμένος στα γέλια.
Ο Μιλτος κρύφτηκε κάτω από τον πάγκο και το’ παιζε διακριτικά ‘’ποιος Θανάσης’’ κι εγώ στραβοκατάπια τη βότκα κι έβηχα σαν φυματικός. Προσπάθησα να φανταστώ τον Μακριδη να διαβάζει συνεχώς το ίδιο βιβλίο. Είναι σαν το ανέκδοτο που οι ακροατές ενός κονσέρτου μπιζάρουν συνεχώς τον σολίστα κι όταν αυτός ρωτάει τον μαέστρο γιατί τόσες πολλές φορές αυτός του εξηγεί ότι έτσι θα συμβαίνει μέχρι να το μάθει καλά.
- Καλά ξηγιέσαι μεγάλε αλλά δεν νομίζω ότι τελικά ο Ζαφειρακης είναι και τόσο μαλάκας όσο ισχυρίζεσαι, σχολίασα όταν μου πέρασε το νευρικό..
- Γέλα εσύ, είπε ο Μακριδης πικαρισμένος. Εγώ όμως έχω ένα συμβόλαιο μαζί του για τρία βιβλία. Μέχρι τώρα μου έδωσε μόνο ένα- που δεν πήγε καθόλου άσχημα ομολογώ- αλλά τώρα άρχισε αυτά τα κόλπα και μου’χει σπάσει τα νεύρα.
- Ε, ωραία. Δεν έχεις παρά να καταγγείλεις το συμβόλαιο.
- Δεν είναι και τόσο απλό. Πρέπει να πληρώσω τα δικαιώματα από τις πωλήσεις του πρώτου συν μια αποζημίωση αν διακόψω εγώ το συμβόλαιο.
- Άρα ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Αυτά είναι δουλειά δικηγόρου. Εμένα τι με θέλεις;
- Αμβρόσιε, περνάω μια δύσκολη φάση. Επεκτείνω το μαγαζί, χτίζω στη Βουλιαγμένη και είμαι και σε περίοδο χωρισμού. Διαζύγια, διατροφές και άλλα τέτοια. Καταλαβαίνεις ελπίζω.
- Καταλαβαίνω. Σαφώς καταλαβαίνω. Θέλεις να παω να του εξηγήσω ότι δεν πρόκειται να πάρει φράγκο τσακιστό και να σ’ αφήσει στην ησυχία σου να ξοδέψεις τα λεφτά του στο σπίτι και στις γκόμενες.
- Δεν είπα ότι δεν θα πάρει τίποτα. Θα πάρει τα νόμιμα. Εννοώ μόνο τα πνευματικά και με κάποιο λογικό διακανονισμό, εξάμηνες, οχτάμηνες επιταγές, κάπως έτσι.
- Τώρα κατάλαβα καλύτερα, σχολίασα. Ρίξε τα εικοσιπέντε εδώ κι επί τόπου. Θα παω αύριο το πρωί, αλλά δεν σου εγγυώμαι ότι θα δεχτεί.
- Μα είπαμε είκοσι, διαμαρτυρήθηκε..
- Δεν είπαμε. Είπες. Εγώ λεω είκοσι πέντε κι αν καταφέρω να τον πείσω ακόμα εκατόν πενήντα. Αν δεν σου αρέσει πήγαινε μόνος σου. Δεν θα σου πάρει πάνω από μια ώρα.
- Ρε Αμβρόσιε, εικοσιπέντε κι εκατόν πενήντα: Έτσι στη ψύχρα;
- Αν νομίζεις ότι κάνει ψύχρα κέρνα ακόμα ένα διπλό, τον συμβούλεψα..

Ξύπνησα ιδρωμένος και με μια δυσφορία. Είχα την εντύπωση ότι έπεσα να κοιμηθώ στο κρεβάτι αφού είχα βγάλει τα ρούχα μου αλλά .τα πράγματα δεν είχαν έτσι. Προφανώς αυτό συνέβη κάποιο άλλο βράδυ γιατί ήμουν ντυμένος και ξαπλωμένος στον καναπέ με το κεφάλι σφηνωμένο στο μπράτσο του. Ένιωθα το στόμα μου πικρό και στο κεφάλι μου κάποιος χόρευε κλακέτες. Ανασηκώθηκα και κοίταξα το ρολόι μου. Έντεκα και κάτι ψιλά. Όχι ότι είχα και τίποτα επείγον να τρέχει. Διακοπές στο γραφείο μου έκανα. Πήγα στο μπάνιο και έπλυνα τα δόντια μου. Ύστερα έψαξα μάταια για μια ασπιρίνη. Το μόνο που κατάφερα να βρω ήταν ένα αντίτυπο του ‘’Αντιγραφέα’’, του πρώτου βιβλίου του Ζαφειρακη που μου έδωσε χτες ο Μακριδης πριν φύγω στουπί απ’ το μπαρ. Στη πρώτη εσωτερική σελίδα μου έγραψε την διεύθυνση. Το πήρα και το ξεφύλλισα. Δεν είναι κακή ιδέα να διαβάσω λίγο πριν παω να τον δω, σκέφτηκα. Θα βοηθούσε να τον αντιμετωπίσω καλύτερα. Άρχισα λοιπόν απ’ την αρχή. Απ’ το επίμετρο του Μπόρχες.

'' Oσοι αντιγράφουν καταλεπτώς ένα συγγραφέα, το κάνουν μένα τρόπο απρόσωπο, το κάνουν επειδή συγχέουν αυτόν τον συγγραφέα με τη λογοτεχνία, το κάνουν επειδή υποπτεύονται πως, αν δεν τον ακολουθήσουν σε κάποιο σημείο, είναι σαν να μην ακολουθούν τη λογική και την ορθοδοξία. Για πολλά χρόνια ,κι εγώ ο ίδιος πίστευα πως η σχεδόν άπειρη λογοτεχνία ήταν έργο ενός ανθρώπου. Hταν έργο του Carlyle, του Johannes Becher, του Whitman, του Rafael Cansinos-Assens, του De Quincey.''
XOPXE ΛOYIΣ MΠOPXEΣ,*Tο λουλούδι του Colerigde*

‘’Είναι άδικο να με θεωρείται αισχρό πλαστογράφο η ασύστολο λογοκλόπο. Σας προτείνω να με αποκαλείται αντιγραφέα. Τρελαίνομαι να αντιγράφω. Aντλω απ' αυτό μιαν ανείπωτη ευχαρίστηση. Όταν διαβάζω ένα βιβλίο η ένα κείμενο που μου αρέσει, νιώθω την ακατανίκητη επιθυμία να το υπογράψω. Nα σβήσω το όνομα του συγγραφέα και να γράψω το δικό μου, χωρίς να προσθέσω στο κείμενο ούτε μια λέξη δική μου. Oυτε καν για τα προσχήματα. Έτσι κι αλλιώς όλα έχουν ειπωθεί. Ακόμη κι αυτά που εμείς σκεφτήκαμε πρώτοι κάποιος άλλος τα έχει σκεφτεί πριν από μας. Και το πιο πιθανόν αν δεν τα δημοσίευσε κιόλας είναι να τα σημείωσε κάπου η να τα είπε κάπου αλλού, σε μια παρέα, σε μια γυναίκα, στον ξομολόγο του η τον ψυχαναλυτή του. Πριν από μας. Το τονίζω. Πριν από μας. Δεν προσπαθώ να βρω δικαιολογίες. Αυτό είναι κάτι που το ξέρει ακόμα και ο πιο ασήμαντος αναγνώστης. Kαι ειδικά εγώ. Εγώ που αναγνωρίζω όλες μου τις ιδέες στα κείμενα των άλλων.
Bεβαια, λεν πως δεν πρέπει να υπογράφω τα βιβλία άλλων συγγραφέων. Κάτι τέτοιο η κοινωνική υποκρισία το θεωρεί σκανδαλώδες. Γι’ αυτό αποκαλώ τον εαυτό μου αντιγραφέα. Το δηλώνω εδώ και τώρα. Δημοσίως και χωρίς τη παραμικρή ενοχή η αιδώ. Δεν είναι κακούργημα. Δεν είναι καν πταίσμα. Είναι άποψη. Η άποψη μου. ‘’La raison de mourir’’ όπως λεει κι ο Georges Brassens. Είναι ιδεολογική θέση. Είναι ειλικρίνεια. Αντιγράφω ότι αναγνωρίζω. Ότι μου είναι οικείο. Ότι λέγεται καλύτερα απ’ ότι θα μπορούσα να το πω εγώ. Διαβάζω φωναχτά. Σκέφτομαι φωναχτά. Γράφω φωναχτά. Με λόγια που δεν ξέρω ούτε μ’ ενδιαφέρει να είναι δικά μου. Με τα λόγια των άλλων, αυτών που είπαν πριν από μένα αυτά που θαθελα εγώ να πω. Με τα λόγια αυτών που έγραψαν καλύτερα από μένα αυτά που προσπαθώ εγώ να γράψω. Κι ύστερα υπογράφω. Ξέρω όμως πως δεν υπογράφω τα λόγια, το κείμενο η το βιβλίο. Υπογράφω την στιγμή της ανάγνωσης. Τη στιγμή της διατύπωσης νοημάτων που έχουν ξαναδιατυπωθεί πολλές φορές με την υπογραφή άλλων αντιγραφέων που όμως εσφαλμένα θεωρούνται συγγραφείς. Σ’ αυτό το παιχνίδι των άπειρων στο χρόνο διατυπώσεων -εγώ δεν έχω πια καμιά αυταπάτη- είμαστε όλοι δέσμιοι. Είμαστε όλοι αντιγραφείς. Ας το δεχτούμε κι ας το απολαύσουμε……….’’
Το τηλέφωνο διέκοψε την ανάγνωση..
- Θέλω το βιβλίο της άμμου. Πάλι η ιδια αναιδής τσιριχτή φωνή.
- Δεν έρχεσαι καλύτερα εδώ να τα πούμε με την ησυχία μας και να μου φέρεις και μια ασπιρίνη, του πρότεινα.
- Υπάρχει και τοχεις εσύ. Είναι δικό μου, επανέλαβε η φωνή.
- Δεν αμφιβάλλω, είπα για να τον καλοπιάσω. Αν μου πεις κάτι περισσότερο ίσως να σε βοηθήσω να το βρεις.
Μεσολάβησε λίγη σιωπή. Άκουγα την βαριά αναπνοή του. Ύστερα άρχισε πάλι να μιλάει
- Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες…..μ’ ακούς; Λενε πως είναι οι δέκα εντολές που ο Θεός έδωσε στον Αβραάμ…. Ότι είναι η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας….. Το βιβλίο του Νοστραδαμου…. Το βιβλίο της άμμου του Μπόρχες ξεκαθαρίζει μερικά πράγματα…. Δεν πρόκειται για φανταστική διήγηση αλλά για μαρτυρία. Είναι ένα βιβλίο με άπειρο αριθμό σελίδων γιατί όλα είναι γραμμένα εκεί…. Κατάλαβες τώρα; Αν δεν το φέρεις μέχρι το απόγευμα δεν ….
Η έκλεισε το τηλέφωνο η έγινε διακοπή. Περίμενα λίγο κοιτάζοντας το ταβάνι, το χαλασμένο ανεμιστήρα, το χρώμα που ξεφλούδιζε από την υγρασία. Το τηλέφωνο παρέμεινε μουγκό. Κοίταξα το ρόλοι. Κοντά δώδεκα. Έσκισα τη σελίδα με την διεύθυνση του Ζαφειρακη και πήρα το δρόμο για το Κολωνάκι. Δεν πήρα το Honda γιατί ήταν κοντά. Δεν υπολόγισα όμως την ανηφόρα και μέχρι να φτάσω μου πετάχτηκε η γλώσσα έξω. Δεινοκράτους 67. Ένα παλιό τριώροφο κτίριο με τέσσερα μεγάλα οροφοδιαμερίσματα. Το ισόγειο ξενώνας για αμερικάνους φοιτητές. Στον πρώτο όροφο έμενε μια οικογένεια Λιβανέζων. Στον τρίτο ένας αμερικανοεβραίος, διευθυντής του Ισραηλινού μουσείου. Στο δεύτερο ο Αντιγραφέας. Πως θα του φαινόταν άραγε αν τον αποκαλούσα έτσι; Μάλλον δεν θα του άρεσε. Οι συγγραφείς υποδύονται ρόλους για να γράψουν αλλά στην κανονική ζωή θέλουν να τους φωνάζουν με το όνομα τους. Μάλλον δεν είχα της ευκαιρία να μάθω περί αυτού τις απόψεις του, γιατί ανεβαίνοντας τη σκάλα έπεσα πάνω στον υπαστυνόμο Ελπι.
- Βρε, καλώς τον Αμβρόσιο. Πως από δω; μου είπε κεφάτα.
- Μια κοινωνική επίσκεψη, απάντησα εγώ.
- Σε λίγο να δεις πόσο κοινωνική θα γίνει η επίσκεψη σου. Μαζί με το ένταλμα περιμένω και τον κλειδαρά και τη σήμανση. Άσε που μπορει να το πάρουν χαμπάρι και οι δημοσιογράφοι.
- Έγινε τίποτα… ρώτησα διακριτικά.
- Οι γείτονες πήραν τηλέφωνο πριν από λίγο. Άκουσαν ένα πυροβολισμό. Οι αποκάτω λενε πάνω και ο απόπάνω κάτω. Και ο ενδιάμεσος δεν απαντάει κι η πόρτα είναι κλειστή και γερή. Μήπως μέχρι να έρθουν τα παιδιά θα ήθελες να μου πεις το παραμύθι σου; είπε τρυφερά ο Ελπις.
Δεν πρόλαβε όμως να αρχίσει την ανάκριση τρίτου βαθμού και το πάρτι ξεκίνησε. Ο Ζαφειρακης ήταν καθισμένος στο γραφείο του και νεκρός. Το κεφάλι ήταν πεσμένο πάνω στο αριστερό του χέρι δίπλα σε μια στοίβα λεξικά και το δεξί χέρι κρεμόταν και σχεδόν έδειχνε ένα πιστόλι στο πάτωμα. Η το αγόρασε στη μαύρη η το κληρονόμησε από τον παππού του. Ένα παμπάλαιο λουγκερ του γερμανικού στρατού, συλλεκτική παλιατσαρία, που όμως – δυστυχώς- έκανε ακόμα καλά τη δουλειά του. Ήταν ηλίου φαεινότερο ότι επρόκειτο περί αυτοκτονίας. Εγώ δεν χρειάστηκε να μείνω πολύ γιατί είδα αυτό που έπρεπε να δω. Ένα δερματόδετο χοντρό βιβλίο με πάρα πολλές λευκές σελίδες. Είχε το τίτλο ‘’Το βιβλίο της Άμμου’’. Στην τελευταία σελίδα, στο τελείωμα της, έγραφε μόνο τη λέξη ‘’τέλος’’ με καλλιγραφικά χειρόγραφα γράμματα. Υποσχέθηκα στον Ελπι ότι θα τον επισκεπτόμουν στο τμήμα το απόγευμα και πήρα το δρόμο της επιστροφής. Μισή ώρα μετά βρισκόμουν στην αγαπημένη θέση μου, με τα πόδια πάνω στο γραφείο. Μόνο που αυτή τη φορά ήμουν πλήρως οργανωμένος με ασπιρίνες Upsaton αναβράουσες για ταχεία ανακούφιση, ένα σάντουιτς με καπνιστή γαλοπούλα- μαρούλι-μαγιονέζα για στομαχική προστασία και ένα μπουκάλι βότκα Extra ZYTNIA, πολωνέζικο μοντέλο, για επιδόρπιο. Αφού πήρα τη ασπιρίνη και ενώ καταβρόχθιζα την γαλοπούλα μου ήρθε στο νου η ταινία του Κιουμπρικ ‘’Λάμψη’’ όπου ο Τζακ Νικολσον υποδύεται ένα συγγραφέα που παραφρόνησε και γέμιζε χιλιάδες σελίδες με την ιδια λέξη. Ο Μπόρχες –ας αναπαύεται καλά, τον μνημονεύουμε πολύ σ’ αυτές τις σελίδες- σ’ένα από τα ιστορήματα του γράφει πως όλη η λογοτεχνία θα μπορούσε να χωρέσει σε μια μόνο λέξη. Μια λέξη όμως γραμμένη ατελείωτες φορές μας κάνει ένα λαβύρινθο όπως και το βιβλίο της άμμου, όπως και η απύθμενη μνήμη του Φουνες όπως και όλοι οι λαβύρινθοι που ανακάλυψε ο μακαρίτης, ακόμα και τις λευκές σελίδες του Ζαφειρακη που δεν πρόλαβε η δεν σκέφτηκε να αναφέρει. Αλλά οι λαβύρινθοι αν μέσα τους χαθείς σε τιμωρούν. Συναντάς τον Μινώταυρο και τότε τυφλώνεσαι, τρελαίνεσαι η αυτοκτονείς. Βέβαια όλοι μας ξέρουμε πως όλα έχουν ήδη ειπωθεί. Ζούμε ελπίζοντας να πούμε η να κάνουμε κάτι καινούργιο ακόμα κι αν αυτό δεν είναι δυνατόν. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο του συλλογισμού μου κατέβασα το πρώτο ποτήρι της βότκας. Στο δεύτερο ποτήρι είδα τον Μπόρχες να κρύβει το βιβλίο της άμμου -που τον έκανε να χάσει τον ύπνο του- στην Εθνική βιβλιοθήκη, κάπου ανάμεσα σε εννιακόσιες χιλιάδες τόμους, κάτω από την περιστροφική σκάλα που κατεβάζει στα βάθη του υπογείου με τους χάρτες και τα περιοδικά. Στο τρίτο ποτήρι θυμήθηκα ότι ο καθίκης ο Μακριδης, ο κωλόφαρδος γλίτωσε πάλι όχι μόνο τα λεφτά από τα δικαιώματα των βιβλίων του Ζαφειρακη αλλά και τα εκατό πενήντα χιλιάρικα της αμοιβής μου. Στο τέταρτο ποτήρι συνειδητοποίησα ότι κι εγώ ήμουν χαμένος στο λαβύρινθο απ’ τα αμέτρητα μπουκάλια βότκας που άδειασα μέχρι τώρα. ZYTNIA όμως δοκίμαζα για πρώτη φορά. Άραγε πόσες μάρκες να υπήρχαν ακόμα και τι θα έκανα όταν τελικά τις γευόμουνα όλες; Υποθέτω ότι θ’ άρχιζα πάλι από την αρχή. Στη χειρότερη περίπτωση μπορει και να το γυρνούσα στο τζιν..